20180116


ΦΙΛΙΑ......

Ξεκινάς με ένα τσουβάλι γεμάτο ανθρώπους. 
Άνθρωποι που αποκαλείς γνωστούς, φίλους, συμφοιτητές, 
συνάδελφους, κολλητούς, γείτονες, συμμαθητές.

Πόσο γεμάτη ζωή με τόσους ανθρώπους, σκέφτεσαι 
και χαμογελάς αθώα.

Προχωράς δυο βήματα και νιώθεις πως το τσουβάλι σα να έχει ελαφρύνει. Ανοίγεις και βλέπεις πως κάποιοι λείπουν, πως κάποιοι έχουν φύγει 
ή τους έχεις διώξει και εσύ. Όχι μην ανησυχείς δε σε κακολογούν, 
ούτε τους κακολογείς, απλά έτσι είναι οι άνθρωποι, απλά χάνονται, 
απλά δε συνεχίζουν, απλά δεν ταιριάζουν.

Κλείνεις το τσουβάλι ανέκφραστα, έχεις τόσους πολλούς 
που δε σε νοιάζει.
Προχωράς άλλα τρία βήματα. Κοντοστέκεσαι ξάφνου.
Σα να έχει ελαφρύνει και άλλο το άτιμο. Το ανοίγεις και τι να δεις… 
Ούτε οι μισοί. Μα σαν να προστέθηκαν και κάποιοι άλλοι, λίγοι, 
όχι πολλοί. Μα τι στην ευχή; Εσύ θα έπαιρνες όρκο ότι κάποιοι 
θα ήταν μέσα και κάποιοι άλλοι δε θα έμπαιναν ποτέ. 
Κλείνεις συλλογισμένος το τσουβάλι και προχωράς άλλα τέσσερα βήματα.
Μα το τσουβάλι το νιώθεις πιο ελαφρύ από ποτέ, επικίνδυνα ελαφρύ 
θα έλεγε κανείς. Σταματάς να δεις μήπως τρύπησε το τσουβάλι 
και άδειασε μονομιάς, αλλά μια χαρά το βλέπεις.

Ξεμπλέκεις τα δεμένα κορδόνια του και κοιτάς μέσα. 
Μα τους εκατό κλέφτες σκέφτεσαι, τι έχει γίνει; 
Που εξαφανιστήκαν όλοι; 
Ψάχνεις εδώ, ψάχνεις εκεί, λίγους νοματαίους βλέπεις.
Προχωράς άλλο ένα βήμα μικρό, όχι μεγάλο και πλέον είσαι σίγουρος 
ότι το τσουβάλι έχει τρυπήσει. Το κοιτάς από κάτω και όντως είναι τρύπιο. Αναθεματίζεις για ώρα από εδώ και εκεί, μέχρι που προσέχεις πως κάποιοι λίγοι έχουν γαντζωθεί τριγύρω και με κόπο κρατιούνται, αλλά δεν 
παραιτούνται. Δεν είναι πολλοί. Μια χούφτα άνθρωποι, οι δικοί σου 
άνθρωποι.Τους κοιτάς και τους αναγνωρίζεις. Είναι αυτοί που και 
η απουσία τους καμιά φορά ήταν ορατή μόνο στο μάτι, γιατί ήξερες 
πως είναι κάπου στο εκεί. Είναι αυτοί που και στο δικό τους τρύπιο 
τσουβάλι της φιλίας, είσαι αυτός που γαντζώθηκε, που δεν παραιτήθηκε. Μπαλώνεις χαρούμενος το τσουβάλι, το ρίχνεις στις πλάτες και το προσέχεις σαν τα μάτια σου. Δε φοβάσαι πια μήπως αδειάσει, 
αλλά μήπως και γεμίσει, γιατί επιτέλους νιώθεις πιο γεμάτος από ποτέ.

Και αν σου πουν πως φταις εσύ που τους έβαλες όλους στο ίδιο τσουβάλι, 
να τους πεις πως το τσουβάλι της φιλίας χωράει πολλούς μα στο τέλος κρατάει λίγους
Χαθήκαμε πάλι, όχι τυχαία, συνειδητά. Πέρασαν μέρες επίπονες μέχρι τούτη εδώ τη στιγμή. Μέρες γεμάτες από μνήμες, από λόγια, από σιωπές. Χωρισμοί κι αποχωρισμοί. Τυχαίοι, μοιραίοι, συμπτωματικοί, ηθελημένοι, μελετημένοι. Λύσαμε κάβους, κι όσοι δεν λύθηκαν, κόπηκαν. Σημασία έχει το αποτέλεσμα, και το αποτέλεσμα είναι η αναχώρηση. Το πλοίο έφυγε, ξεκίνησε τη διαδρομή του σε νέα ρότα. Πιο αληθινή, πιο ειλικρινή, πιο ζεστή.
Κι ακόμα κι αν η καινούργια ρότα του προκαλέσει πληγές και σημάδια ανεπανόρθωτα, δεν πειράζει, άξιζε! Μέρες τώρα μουρμουράω τούτους τους στίχους! Πόσο πολύ σ’ αγάπησα, ποτέ δεν θα το μάθεις… Κι όμως εσύ το έμαθες. Στο είπαν τα μάτια μου, στο είπαν τα λόγια μου, στο λένε οι πράξεις μου. Θέλω το λίγο σου, για μένα είναι πολύ. Θέλω το καθόλου και το τίποτα, για μένα είναι κάτι. Μόνο την αλήθεια σου, σου ζητώ όσο κι αν με πονέσει. Μόνο την αλήθεια σου θα ζητώ όσο κι αν με πονάει. Μη με γελάσεις σε τούτο το κρυφτό. Κρύψε μου τα πάντα, μα όχι την αλήθεια σου.
Είπα τόσα αντίο αυτόν τον καιρό! Αντίο στενάχωρα, αντίο που έπρεπε, αντίο που δεν έπρεπε μα δεν γινόταν αλλιώς. Έκλεισαν πόρτες, άνοιξαν χαραμάδες. Δυνατοί οι κάβοι τούτου του καραβιού… μα δεν με νοιάζει. Έπαψα να δίνω μάχες αναίτιες και 
να χάνομαι μέσα σε ξένους πολέμους. Ό,τι δεν λύνεται κόβεται, και τώρα πια, το ξέρω καλά! Κι ότι δεν κόπηκε μέχρι σήμερα, δεν θα κοπεί ποτέ!



20180112

ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΟΥ


Θάλασσα. ....
της ψυχής μου
 η γαλήνη και ηρεμία
 ν αγναντεύεις την θάλασσα. 
Με μια αγκαλιά πού αγάπησα.
 Όνειρα που έμειναν.
 Αταξιδευτα .......
Όνειρα απατηλα

OΣΟΙ....

ΚΑΛΕ ΜΟΥ ΑΝΘΡΩΠΕ.....

Οσοι θα με θυμουνται 
πιστευω θα ειναι γελαστοι ..........
και ποτε γελασμενοι !!
Αυτό που θα ήθελα απόψε, είναι τη ζωή μου πίσω. Αλλά δεν ξέρω απο ποιόν να τη ζητήσω.

Τόσο τη σκόρπισα, τόσο τη χαράμισα, τόσο τη δάνεισα, τόσο την ξερίζωσα.

Απο ποιόν να τη ζητήσω τώρα.

Και τι ωφελεί.

Αυτό που θα ήθελα απόψε, τελικά, είναι ένας ώμος, να γείρω πάνω του και να κλάψω.

Να κλάψω πολύ. Με λυγμούς. Με κραυγές. Να κλάψω για όλα.

Για όσα αγάπησα. Για όσα ονειρεύτηκα. Για όσα ένιωσα. Για όσα περίμενα και δεν ήρθαν.

Για όσα ήρθαν. Για όσα με πρόδωσαν. Για όσα με χαράκωσαν. 

Για όσα με θανάτωσαν. Για όσα με ανάστησαν.

Να κλάψω πολύ. Με λυγμούς. Με κραυγές. Για όλα.

Να γείρω στον ώμο κάποιου και ν’ακούσω τη φωνή του, να μου πει ψυθιριστά: "Μη κλαίς".
Μόνο αυτό. Τίποτ’ άλλο. Μην κλαίς. Μόνο αυτό.


Η ζωή είναι στιγμές.
Λεπτά ή και δευτερόλεπτα που αθροίζονται και γίνονται μέρες, βδομάδες, μήνες, χρόνια.
Κι όλα αυτά μαζί, ζωή.
Γεμάτη χαρές και λύπες, γέλια και κλάματα, όνειρα κι ελπίδες.
Μα πάνω από όλα ταξίδι.
Στο άγνωστο, με μόνο χάρτη τις επιθυμίες μας. Ποιος ξέρει άραγε αν θα βρούμε το σωστό δρόμο και φτάσουμε σε όσα ονειρευτήκαμε;
Απρόβλεπτη η ζωή, δεν κλείνεται σε κουτιά, δεν υπογράφει συμβόλαια.

Σου λέει «περίμενε και θα δεις».


Το πρωί να γελάς σαν παιδί
το μεσημέρι να κουβεντιάζεις φρόνιμα
και το δείλι να δακρύζεις περήφανα
(Δ.Λιαντίνης)


Μην αφηνετε την ψυχη σας να κρυωνει...Να την σκεπαζετε με τα ονειρα σας...



Άκου φιλε
Μην μου ξυπνάς το παρελθόν άσε να προλάβω το αύριο μου.

Τα τραγούδια παίρνουν κάτι απ' την ψυχή μας
και το μεταφέρουν στο στερέωμα
όπου αναβοσβήνει σαν θλιμμένο πάλσαρ
και το δρόμο δείχνει για τους ναυαγούς

Να Γελάς 
 και να λες δεν πειράζει..
ΣΑΝ.............
Έμενα..

ΓΙΑ ΠΟΙΑ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΣΩΜΑΤΟΣ 
ΜΙΛΑΜΕ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
Απο το εγω 

μας πρεπει να απελπιστουμε

 και να προσπαθησουμε 

οσο μπορουμε

να το συντριψουμε γρηγορα


πριν συντριψει αυτο εμας..




Από τα χρόνια τα παλιά
καράβι ταξιδεύει
κι ούτε λιμάνι ούτε νησί
δε βρίσκει για να δέσει
Κρύβεται ο ήλιος στα νερά
η μέρα βασιλεύει
κι από το βαθύ το πιο βαθύ
σκοτάδι έχει πέσει
Από τα χρόνια τα παλιά
καράβι ταξιδεύει
έχει σκισμένα τα πανιά
σπασμένο το τιμόνι
Οι ναύτες του τρελαίνονται
γοργόνα τους μαγεύει
τους ρίχνει μες τα κύματα
στης θάλασσας το αμόνι
Καράβι είναι κι η καρδιά
και μες τη νύχτα πάει
αγάπη ψάχνει άγκυρα
χαρά να ξαποστάσει
Στεριά η αγάπη χάνεται
πουλί η χαρά πετάει
περνούν τα χρόνια κι η ζωή
και ποιος να τα προφτάσει
Καράβι είναι ο άνθρωπος
και πάνω του τ΄ αστέρια
του δείχνουνε το δρόμο του
που δεν τον γράφει χάρτης
Ό,τι αγαπάει χάνεται
το παίρνουν ξένα χέρια
έρχεται φεύγει μόνος του
ρεμπέτης και αντάρτης
Καράβι είναι κι η καρδιά
και μες τη νύχτα πάει
αγάπη ψάχνει άγκυρα
χαρά να ξαποστάσει
Στεριά η αγάπη χάνεται
πουλί η χαρά πετάει
περνούν τα χρόνια κι η ζωή
και ποιος να τα προφτάσει


Ταγαπαω....
Τὰ καράβια ποὺ φεύγουν
 γιὰ καινούρια ταξίδια
καὶ δὲν ξέρουν καλὰ -
ἂν ποτὲ θὰ γυρίσουν πίσω
ἀγαπάω, καὶ θά 
῾θελα μαζί τους νὰ πάω
κι οὔτε πιὰ νὰ γυρίσω



«Ποιος μου δίνει
 εμένα τα παιδικά μου χρόνια; 
Ποιος; 
Κανένας. 
Μόνο η Ιστορία…».

Το ταξίδι συνεχιζόταν.
Τίποτα δεν είναι πιο όμορφο και πιο αποφασιστικό από τον άνεμο. Οταν είναι σταθερός και φυσάει συνεχώς, σηκώνει το νερό, γεννά τα κύμματα της θάλασσας και ξεκονά την περιπέτειά του στη γη και τη θάλασσα.
Και τον άνεμο της θάλασσας κανείς δεν θα ήθελε να τον αγνοήσει.
Υπάρχουν πολλά θαλάσσια χρώματα. Η θάλασσα έχει χρώματα που κανείς δεν γνωρίζει.
- Ξέρεις οτι η θάλασσα έχει πολλά χρώματα;
- Ναι
- Ποια;
- Δεν ξέρω
- Η θάλασσα έχει το χρώμα των ματιών αυτού που την κοιτάζει. Εχει το χρώμα της ψυχής μας, και η ψυχή μας έχει το χρώμα των ματιών μας.

Jose Sarney
Ο Καπετάνιος των Ωκεανών

μια τον βυθό και μια το κά


Κάτι τέτοιες ώρες μοναξιάς
μόνος σου ξενυχτάς μόνος παραμιλάς
κάτι τέτοιες ώρες μοναξιάς
πόσο πολύ πονάς άσ' τα μην τα ρωτάς
κ έχω Θεέ μου τόσα να σου πω


20171231


Στοιβάζω ξεχασμένα όνειρα μέσα σε σκονισμένες αποσκευές.
Το τρένο της φαντασίας αναμένει στο σταθμό, μια διαδρομή μια στιγμή στο σήμερα...στο χτες παράλληλες διαδρομές στου χρόνου τις αναδρομές. Εκει που η μέρα γέρνει πίσω απο τη σκιά του ήλιου εκει που η νύχτα κλέβει παραστάσεις και ζωγραφίζει στον καμβά του ουρανού.. Αλλο ενα ταξίδι θα με πας άνοιξε τα φτερά σου κόντρα στον άνεμο εκείνος θα σε μάθει να πετάς..μη φοβηθείς ...τα αστέρια ..θα σε οδηγήσουν στο άγνωστο εκει που βλέπεις μόνο με τα μάτια της ψυχής...MΩΡΗ πορνη τυχη εγω θα σε δαμασω διοτη το ΕΓΩ του καθ ενος ειναι τοσο ισχυρο ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΕΙ....Χαμογελα στην νεα ζωη ενα ειναι το σιγουρο να την κανουμε απο μονοι μας καλυτερη απο την προΗγουμενη ΠΡΕΠΕΙ,,,
Φωτογραφία του ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ.

20171104

XPONOΣ................


Εδώ και μια εβδομάδα περίπου απέκτησα έναν φίλο τον οποίο χρόνια έβλεπα αλλά ποτέ δεν μπήκα στην διαδικασία να του μιλήσω, εκτός του ότι σαν άνθρωπος είμαι κλειστός και δεν μου αρέσει να ανοίγομαι αυτές τις μέρες ένιωθα την ανάγκη να του μιλήσω και να γνωριστούμε.
Τον πλησίασα και κάθισα απέναντί του.
Καλημέρα του λεω, πήρα το θάρρος να έρθω να γνωριστούμε και να σου κάνω λίγη παρεούλα, μην με ρωτήσεις τον λόγο γιατί δεν έχω κάποιον ιδιαίτερα ξεχωριστό λόγο να σου πω, μα η μοναξιά σου είναι εκείνη που με τράβηξε.
Ξέρεις κι εγώ του είπα κατά διαστήματα στην ζωή μου νιώθω μόνος μα υπάρχουν και κάποιες που δεν είμαι όμως.
Εσένα πάντα μόνος σου σε βλέπω και το ξέρω δεν είναι επιλογή σου.
Εγώ πολλές φορές επιλέγω να είμαι μόνος γιατί αυτή η ηρεμία που πηγάζει με αναζωογονεί και με γεμίζει δύναμη, κλείνομαι στον εαυτό μου και κάνω όνειρα, βάζω στόχους και βγαίνω ξανά να κατακτήσω την ζωή μου.
Εσύ φίλε μου;
Ντράπηκα προς στιγμήν που μάλλον ήθελε την ησυχία της μοναξιάς του κι εγώ του την τάραξα απ’ ότι φάνηκε.
Συγγνώμη αν σε ζάλισα του είπα θα περάσω άλλη μέρα που θα είσαι καλύτερα του είπα και απομακρύνθηκα με απορίες πολλές.
Όλη την επόμενη ημέρα σκεφτόμουν συνέχεια το ποσό δύσκολα μπορεί να του έχει φερθεί η ζωή, και πως γεννήθηκαν τόσο πολλές ουλές επάνω του.
Χαρακιές στα χέρια του, τα πόδια και το κορμί του.
Ξάπλωσα το βράδυ να κοιμηθώ κι ακόμα όλα μου ροκάνιζαν το μυαλό.
Μόλις ηρέμησα όμως ήρθαν οι απαντήσεις στις απορίες μου.
Μια φωνή με πλησίασε κι ενώ με αγκάλιασε με ζεστασιά μου είπε.
Πρώτη φορά μου μιλά κάποιος τόσα χρόνια κάνεις δεν με πρόσεξε, συγχώρα με που δεν σου μίλησα μα μου είναι δύσκολο να σου εξιστορήσω την ζωή μου από την στιγμή που δεν μπορώ να περπατήσω.
Μόνος μου φροντίζω τον εαυτό μου και γι’αυτό με είδες απεριποιήτο, έχουν περάσει το χρόνια μου και κάθε μέρα που περνά όλο και κάποιος θα σταματήσει να πάρει και κάτι από εμένα.
Εσύ ομως!
Δεν ήρθες να πάρεις μα να αφήσεις λέξεις αγάπης, προτάσεις απείρου κάλους μα και πόνο ψυχής.
Εύχομαι η ζωή να σου δίνει ότι εμένα μου στερεί.
Συγχωρα με που δεν βρήκα άλλο τρόπο να σου μιλήσω, και χάθηκε στο ξύπνημά μου.
Σηκώθηκα το πρωΐ με μια χαρά και μου φαινόταν απίστευτο όλο αυτό, έμοιαζε σαν παραμύθι.
Φτιάχνω γρήγορα έναν καφέ τον οποίο και ξέχασα από την βιασύνη μου.
Πήρα δύο κομμάτια λαμαρίνα και επάνω τους έγραψα με πινέλο ”Μην μου στερήσεις την Ζωη”, γέμισα έξι δοχεία με νερό και πήγα να ξαπλώσω στις ρίζες του…
Μοναχικός Άγγελος
Φωτογραφία του Βασιλειος Γεωργιου.

Κάποτε κάποια πράγματα τα θεωρούσα δεδομένα.
Νόμιζα ότι οι άνθρωποι αγαπάμε μια φορά.
Νόμιζα ότι όλα τα παιδιά έχουν μια οικογένεια δεδομένη. 
Νόμιζα ότι την υγεία μας την χάνουμε σε μεγάλη ηλικία.
Νόμιζα πως υπάρχουν φίλοι καλοί.
Νόμιζα πως αυτοί που θέλουν θα έχουν εργασία.
Νόμιζα ότι το σχολειό είναι μόρφωση. 
Νόμιζα ότι ο Θεός τα συγχωρεί όλα.
Νόμιζα ότι το χρήμα είναι για να επιβιώνουμε.
Νόμιζα πως τα όνειρα είναι σχέδια και θα γίνουν.
Κάποτε ήμουν παιδί και νόμιζα πως τα ήξερα όλα.
Τώρα μεγάλωσα και προχωράω μαθαίνοντας να εκτιμώ 
ότι νόμιζα πως είχα. 
Γιατί η μάθηση είναι ανηφόρα χωρίς τέλος.
Μονόδρομος η ζωή....
Aris
Μένουμε κ επιμενουμε σε όμορφες ψυχές... Το υπέρτατο ποτέ δεν αποτελούνταν απο ύλη..

Μην τις ψάχνεται τις όμορφες ψυχές σε συσκευασίες πολυτελειας... Εκεί δεν υπάρχουν!
Τα ευαίσθητα άτομα περπατούν στις μύτες
των ποδιών, για μην ενοχλούν κανέναν.
Διασχίζουν τη ζωή χωρίς να κάνουν θόρυβο.
Γιατί όλο τον "θόρυβο" τον έχουν μέσα τους

Δώδεκα παρά τέταρτο
Είμαι κομμάτια
Μες στα χαλάσματα του Ωκεανού
Να ονειρεύομαι ξανά τον κόσμο:
Απ’ την αρχή
Βασίλης Δασκαλάκης
<<Απο το <<εγω>>μας πρεπει να απελπιστουμε και να προσπαθησουμε οσο μπορουμε,να το συντριψουμε γρηγορα,πριν συντριψει αυτο εμας..
Χαθήκαμε πάλι, όχι τυχαία, συνειδητά. Πέρασαν μέρες επίπονες μέχρι τούτη εδώ τη στιγμή. Μέρες γεμάτες από μνήμες, από λόγια, από σιωπές. Χωρισμοί κι αποχωρισμοί. Τυχαίοι, μοιραίοι, συμπτωματικοί, ηθελημένοι, μελετημένοι. Λύσαμε κάβους, κι όσοι δεν λύθηκαν, κόπηκαν. Σημασία έχει το αποτέλεσμα, και το αποτέλεσμα είναι η αναχώρηση. Το πλοίο έφυγε, ξεκίνησε τη διαδρομή του σε νέα ρότα. Πιο αληθινή, πιο ειλικρινή, πιο ζεστή.
Κι ακόμα κι αν η καινούργια ρότα του προκαλέσει πληγές και σημάδια ανεπανόρθωτα, δεν πειράζει, άξιζε! Μέρες τώρα μουρμουράω τούτους τους στίχους! Πόσο πολύ σ’ αγάπησα, ποτέ δεν θα το μάθεις… Κι όμως εσύ το έμαθες. Στο είπαν τα μάτια μου, στο είπαν τα λόγια μου, στο λένε οι πράξεις μου. Θέλω το λίγο σου, για μένα είναι πολύ. Θέλω το καθόλου και το τίποτα, για μένα είναι κάτι. Μόνο την αλήθεια σου, σου ζητώ όσο κι αν με πονέσει. Μόνο την αλήθεια σου θα ζητώ όσο κι αν με πονάει. Μη με γελάσεις σε τούτο το κρυφτό. Κρύψε μου τα πάντα, μα όχι την αλήθεια σου.
Είπα τόσα αντίο αυτόν τον καιρό! Αντίο στενάχωρα, αντίο που έπρεπε, αντίο που δεν έπρεπε μα δεν γινόταν αλλιώς. Έκλεισαν πόρτες, άνοιξαν χαραμάδες. Δυνατοί οι κάβοι τούτου του καραβιού… μα δεν με νοιάζει. Έπαψα να δίνω μάχες αναίτιες και 
να χάνομαι μέσα σε ξένους πολέμους. Ό,τι δεν λύνεται κόβεται, και τώρα πια, το ξέρω καλά! Κι ότι δεν κόπηκε μέχρι σήμερα, δεν θα κοπεί ποτέ!


20171018

AN........................


Αν κάποτε παιθανω 
μην νομίζεις
 πως τέλειωσα θα ειμαι.
 Σε άλλο κόσμο
 αυτόν που σε αγγίζει
 σε κάθε αίσθηση
 στον κόσμο της
 δικιά μου ψυχής 
Να πηγαινεις εκει...
που ηρεμει 
η ψυχη σου