20170719

KOINH.... ΛΟΓIKH....


Το καλο με τις σκεψεις
 ειναι οτι κανεις
 δεν μπορει να τις δει
 η να τις αγγιξει..
.και εσυ μπορεις
 να βαλεις μεσα οποιον θελεις..


"Στην κηδεία της δεν παρευρέθησαν πολλοί καθώς ελάχιστοι συνειδητοποίησαν ότι απεβίωσε."

"Σήμερα πενθούμε το θάνατο μιας αγαπημένης παλιάς φίλης, τής Κοινής Λογικής, η οποία μας συντρόφευε για πολλά χρόνια. Κανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα την ηλικία της αφού το μητρώο γέννησής της έχει χαθεί εδώ και πολύ καιρό σε γραφειοκρατικές διατυπώσεις. Θα τη θυμόμαστε ως κάποια που μας δίδαξε πολύτιμα μαθήματα όπως αυτά:
-Έχε την κοινή λογική να προστατεύεσαι.
-Το πρωινό πουλί πιάνει το σκουλήκι.
-Η ζωή δεν είναι πάντα δίκαιη, και...
-Ίσως ήταν δικό μου το φταίξιμο.
Η Κοινή Λογική έζησε σύμφωνα με απλές, συνετές οικονομικές πολιτικές, όπως: Μην ξοδεύετε περισσότερα απ' αυτά που κερδίζετε,
και... αξιόπιστες στρατηγικές: όπως: Υπεύθυνοι είναι οι ενήλικες και όχι τα παιδιά.
Η υγεία της άρχισε να επιδεινώνεται ραγδαία όταν τέθηκαν σε ισχύ καλοπροαίρετοι αλλά αυταρχικοί κανονισμοί. Αναφορές για ένα 6χρονο αγόρι που κατηγορήθηκε για σεξουαλική παρενόχληση επειδή φίλησε μια συμμαθήτριά του, για εφήβους που αποβλήθηκαν από το σχολείο επειδή χρησιμοποίησαν στοματικό διάλυμα μετά το γεύμα και για έναν δάσκαλο που απολύθηκε επειδή επέπληξε έναν απείθαρχο μαθητή, απλώς επιδείνωσαν την κατάστασή της.
Η Κοινή Λογική έχασε έδαφος όταν γονείς επιτέθηκαν σε δασκάλους επειδή έκαναν τη δουλειά που οι ίδιοι δεν είχαν καταφέρει να κάνουν αναφορικά με την πειθάρχηση τών ανυπάκουων παιδιών τους.
Η υγεία της επιδεινώθηκε ακόμη περισσότερο όταν τα σχολεία υποχρεώθηκαν να παίρνουν τη γονική συναίνεση για να βάλουν αντηλιακό ή να δώσουν μια ασπιρίνη σ' ένα μαθητή αλλά δεν μπορούσαν να ενημερώσουν τους γονείς όταν μια μαθήτρια έμενε έγκυος και ήθελε να κάνει έκτρωση.
Η Κοινή Λογική έχασε τη θέληση για ζωή όταν οι εκκλησίες έγιναν επιχειρήσεις και οι εγκληματίες τύγχαναν καλύτερης μεταχείρισης από τα θύματά τους.
Η Κοινή Λογική δεν κατάφερε να ξεπεράσει το γεγονός ότι, όχι μόνο δεν μπορούσες να υπερασπιστείς τον εαυτό σου από ένα διαρρήκτη μέσα στο ίδιο σου το σπίτι, αλλά ο διαρρήκτης μπορούσε και να σε μηνύσει για βιαιοπραγία.
Η Κοινή Λογική παραιτήθηκε τελικά από κάθε θέληση για ζωή όταν μια γυναίκα που τάχα δεν κατάλαβε ότι ένα αχνιστό φλιτζάνι καφέ ήταν ζεστό, έχυσε λίγο στην ποδιά της κι' ανταμείφθηκε άμεσα μ' έναν τεράστιο διακανονισμό.
Πριν από το θάνατο τής Κοινής Λογικής είχε προηγηθεί ο θάνατος τών γονιών της, τής Αλήθειας και τής Εμπιστοσύνης, τής συζύγου Σύνεσης και τών παιδιών της Ευθύνης και Λογικής.
Έχουν επιζήσει τα 4 ετεροθαλή αδέλφια της:
Ξέρω τα Δικαιώματά μου
Το Θέλω τώρα
Κάποιος άλλος φταίει
Είμαι θύμα
Στην κηδεία της δεν παρευρέθησαν πολλοί καθώς ελάχιστοι συνειδητοποίησαν ότι απεβίωσε."


«Είπαν ότι πέθανε από καρδιά. Στα κρύα πιστοποιητικά θανάτου δε γράφεται όταν πεθάνει κανείς από αγάπη»

20170527



Μετα το θάνατο μου θα ειθελα οι σκέψεις μου και τα όνειρα μου να μεταφερθούν. Σ όλους εκείνους που με αδιαφορησαν
Με χλεύασαν και ας αναρωτηθούν ....ξέρω θα πεις ρε μπασταρδε γιατί μου στερείς την ηρεμία μου. .τωρα πού ησύχασα απο Σένα. ..γιατί αυτη η ανταπόδειξη να με τυραννάει? ????


Θεέ Μου... Βλέπω πίσω μου και αναστενάζω... Βλέπω μπροστά μου και φοβάμαι... Σκύβω στα πόδια Σου και ελπίζω....!
ΜΙΑ ΟΜΙΛΟΥΣΑ ΣΙΩΠΗ

Κάποιοι άνθρωποι κρύβουν μέσα τους μια βαθιά σιωπή. Το όνομά τους συνοψίζει το είναι τους και τα μάτια τους έχουν κάτι από μετάξι. Οι άνθρωποι αυτοί ξέρουν να αγαπούν, με τον ίδιο τρόπο που ξέρουν να υποφέρουν. Με την αξιοπρέπεια που κρύβει μέσα της η πληγή που δεν δείχνεις. Που δε διαφημίζουν τη ζωή που έζησαν κι αυτή που ‘χάσαν. Όλα όσα έκαναν κι όλα αυτά που δεν ‘γίναν ποτέ. Είναι εκείνοι που θα σου απλώσουν το χέρι όταν κρυώνεις και όταν κλαις. Όταν φοβάσαι μα κι όταν υπερβαίνεις.

Όταν πέσεις θα είναι εκεί  για να σε σηκώσουν, γιατί γνωρίζουν καλά πως είναι να γκρεμίζεσαι. Είναι εκείνοι που κάθε φορά που γελάς, θα λάμπουν μαζί σου κι αν ποτέ χαθείς, θα ανάβουν την ψυχή τους να σου δείξουν τον δρόμο.

Κάποιοι άνθρωποι κρύβουν μέσα τους μια βαθιά σιωπή. Όταν πονούν κι όταν λυπούνται, οργανώνουν εντός τους την πιο μεγάλη γιορτή. Ανάβουν τα φώτα τους, φορούν τα καλά τους και χαϊδεύουν τη θλίψη τους για να μη την πληγώσουν.

Κουρνιάζουν δίπλα σου μαλακά για να μη σε τρομάξουν και όταν κοιμάσαι, μπολιάζουν τον ύπνο σου με το πιο κόκκινο χρώμα. Για να μπορείς να ονειρεύεσαι, θα κομματιάσουν τη θάλασσα και θα μικρύνουν τον χρόνο, κάνοντάς τον κάδρο στο σαλόνι σου. Να μη σου λείπει το πάντα.
Ζουν δίπλα σου σαν δροσερό αεράκι, σαν ήλιος, σα νεφέλωμα. Είναι όλα τα χρώματα· όλες οι μέρες κι οι νύχτες. Όλα τα βήματα κι όλες οι λέξεις. Όλα τα πριν, τα μετά κι όσα ανάμεσα. Είναι η ίδια η σιωπή, που κρύβει μέσα της το πιο βαθύ μεγαλείο.

Μα όταν σε κοιτάξουν βαθιά μες στα μάτια, μιλούν με το βλέμμα τους όλες τις γλώσσες της γης.

...Μαρία  Χρονιάρη...
Να μάθεις να φεύγεις.
Από την ασφάλεια τρύπιων αγκαλιών.
Από χειραψίες που σε στοιχειώνουν.
Από την ανάμνηση μιας κάλπικης ευτυχίας. 
Να φεύγεις -αθόρυβα, σιωπηλά, χωρίς κραυγές, μακρόσυρτους αποχαιρετισμούς.
Να μην παίρνεις τίποτα μαζί, ούτε ενθύμια, ούτε ζακέτες για το δρόμο.
Να τρέχεις μακριά από δήθεν καταφύγια κι ας έχει έξω και χαλάζι.
Να μάθεις να κοιτάς βαθιά στα μάτια όταν λες αντίο κι όχι κάτω ή το άπειρο.
Να εννοείς τις λέξεις σου, μην τις εξευτελίζεις, σε παρακαλώ.
Να μάθεις να κοιτάς την κλεψύδρα, να βλέπεις πως ο χρόνος σου τελείωσε.

Όχι αγκαλιές, γράμματα, αφιερώσεις, κάποτε θα ξανασυναντηθούμε αγάπη μου.
(Όλα τα βράδια και τα τραγούδια δεν θα είναι ποτέ δικά σας -αποδέξου το)
Να σταματήσεις να αγαπάς τον Μέλλοντα, όταν αυτό που έχεις είναι μόνο ο Ενεστώτας.
Να φεύγεις από εκεί που δεν ξέρεις γιατί βρίσκεσαι - από 'κει που δεν ξέρουν γιατί σε κρατάνε.
Να αποχωρίζεσαι τραγούδια που αγάπησες, μέρη που περπάτησες.
Δεν έχεις τόση περιορισμένη φαντασία όσο νομίζεις.
Μπορείς να φτιάξεις ιστορίες ολοκαίνουριες, με ουρανό κι αλάτι.
Να θυμίζουν λίγο φθινόπωρο, πολύ καλοκαίρι κι εκείνη την απέραντη Άνοιξη.
Να φεύγεις από εκεί που δε σου δίνουν αυτά που χρειάζεσαι. Από το δυσανάλογο, το μέτριο και το λίγο.
Να απαιτείς αυτό που δίνεις να το παίρνεις πίσω -δεν τους το χρωστάς.
Να μάθεις να σέβεσαι την αγάπη σου, το χρόνο σου και την καρδιά σου.
Μην πιστεύεις αυτά που λένε -η αγάπη δεν είναι ανεξάντλητη, τελειώνει.
Η καρδιά χαλάει, θα τη χτυπάς μια μέρα και δεν θα δουλεύει.
Να μην συγχωρείς όσους δεν σου έπλυναν τα πόδια σου με δάκρυα μετανοίας
Να καταλάβεις πως οι δεύτερες ευκαιρίες είναι για τους δειλούς, οι τρίτες για τους γελοίους.
Μην τρέμεις την αντιστοιχία λέξεων-εννοιών, να ονομάζεις σχέση τη σχέση, την κοροϊδία κοροϊδία.
Να μαλώνεις τον εαυτό σου καμιά φορά που κάθεται και κλαψουρίζει σαν μωρό κι εσύ κάθεσαι και του δίνεις γλειφιτζούρι μη και σου στεναχωρηθεί το βυζανιάρικο.
Να μάθεις να ψάχνεις για αγάπες που θυμίζουν Καζαμπλάνκα, όχι συμβάσεις ορισμένου χρόνου.
Να μάθεις να φεύγεις.
Από εκεί που ποτέ πραγματικά δεν υπήρξες.
Να φεύγεις κι ας μοιάζει να σου ξεριζώνουν το παιδί από τη μήτρα.
Να φεύγεις από όσα νόμισες γι' αληθινά, μήπως φτάσεις κάποτε σ' αυτά.
Έκλεισε το ξυπνητήρι με μία κίνηση αμέσως μόλις χτύπησε. Ήταν ήδη ξύπνια ώρα πριν, με τα μάτια ανοιχτά να αναζητά το μέλλον της ανάμεσα στις σκιές στο ταβάνι του δωματίου της. Σηκώθηκε με κοφτές κινήσεις απ' το κρεβάτι της και με το βλέμμα πάντα χαμηλωμένο ετοιμάστηκε. Ξύπνησε το γιο της με χάδια, όπως συνήθιζε, και πήγε να ετοιμάσει το πρωινό τους. 

Λίγα λεπτά πριν χτυπήσει το κουδούνι, αποχαιρέτησε το γιο της στην πύλη του σχολείου, γύρισε την πλάτη και ξεκίνησε να περπατάει γρήγορα να προλάβει το λεωφορείο. Μερικά βήματα πιο κάτω σταμάτησε απότομα: «Φτου!» Έτρεξε πίσω, φωνάζοντας στον γιο της να έρθει κοντά της. Του έδωσε χρήματα για την εκδρομή που θα πήγαιναν την επομένη. Ενώ το παιδί έβαζε τα λεφτά στην τσάντα του, εκείνη κοίταξε τα 5EUR που είχαν μείνει στο πορτοφόλι της. Χωρίς να τον κοιτάξει στα μάτια, τον αποχαιρέτησε κι έκανε να φύγει. Μα τότε τον άκουσε να λέει: «Μαμά; ... Σε αγαπάω.» 
Αποφάσισε πως μπορούσε να πάρει και το επόμενο λεωφορείο. Γονάτισε μπροστά στο παιδί της, τον κοίταξε στα μάτια και χαμογέλασε ευτυχισμένη, βλέποντας πόσο όμορφο πλάσμα ήταν. Του χάιδεψε τα μαλλιά, έπιασε το πρόσωπό του στα χέρια της και τον φίλησε κολλώντας τα χείλη της στα απαλά μάγουλά του. «Σε αγαπάω, μωρό μου! Τόσο πολύ!»
Το βήμα της ως την στάση ήταν αργό, σταθερό. Ένιωθε τη γη κάτω απ' τα πόδια της να της δίνει δύναμη. Αισθανόταν πως πατούσε γερά, πως μπορούσε να φτάσει μακριά. Μέσα στην πολυκοσμία του λεωφορείου, το οποίο ευχόταν να πήγαινε πιο γρήγορα, για να μην αργήσει στη δουλειά της, και ακούγοντας τη γκρίνια των ανθρώπων που διαμαρτύρονταν που τους πατούσαν, τους στίμωχναν, τους απέλυαν και τους φορολογούσαν ένιωθε λίγη από τη δύναμη να την εγκαταλείπει. 
Επέλεξε να κατέβει μια στάση νωρίτερα, να αναπνεύσει και να ξυπνήσει όλο της το σώμα με γρήγορο περπάτημα. Στάθηκε έξω απ' το κτίριο της δουλειάς της, πήρε μια βαθιά ανάσα και μπήκε μέσα με δύναμη και αποφασιστικότητα. 
Το οκτάωρο κύλησε με πολλή δουλειά, την οποία όμως συχνά διέκοπταν αναστατωμένοι συνάδελφοι που έρχονταν στο γραφείο της και ψιθυριστά της μετέδιδαν την ανησυχία τους για τις φήμες που κυκλοφορούσαν: η διοίκηση σκέφτεται την οριζόντια μείωση μισθών, την απόλυση 3% των υπαλλήλων, τη μείωση παροχών, την υποχρεωτική μείωση ωραρίου. Όση ώρα τους άκουγε θυμόταν τα χρήματα που είχαν απομείνει στο πορτοφόλι της και πανικός της έσφιγγε το στήθος, όταν σκεφτόταν ότι στο μέλλον πιθανόν να μην έχει ούτε αυτά. Ο συνάδελφός της που καθόταν στο αντικρινό γραφείο παρατηρούσε το πρόσωπό της να μαραίνεται και τα μάτια της να υγραίνονται κάθε φορά που απομακρυνόταν κάποιος ψιθυριστής απ'το γραφείο της. Σηκώθηκε, της άφησε ένα χαρτί πάνω στο πληκτρολόγιό της. Το άνοιξε και διάβασε: «Ό,τι κι αν γίνει, θα το παλέψεις. Ό,τι κι αν γίνει, είσαι θαυμάσια. Χαμογέλα!» Μολις το διάβασε, χαμογέλασε σαστισμένη και σήκωσε το βλέμμα της να τον κοιτάξει. Της χαμογέλασε και της έκλεισε το μάτι. Εκείνη πήρε μια βαθιά ανάσα. 
Αποφάσισε πως ήταν ώρα να κλείσει τα αυτιά της στους σκοτεινούς ψίθυρους.
Στη διαδρομή της επιστροφής στο σπίτι της στάθηκε στην πλευρά του λεωφορείου που φωτιζόταν απ' τον ήλιο. Λαχταρούσε να νιώσει τη θαλπωρή του. Με το σώμα της ζεστό απ' το φωτεινό χάδι, κατευθύνθηκε προς το σπίτι της με βήματα γοργά. Αντίστοιχα γρήγορες ήταν και οι σκέψεις της που προσπαθούσαν να οργανώσουν τις δουλειές που είχε να κάνει μέσα στις λίγες ώρες της ημέρας που απέμεναν. Μπήκε στο σπίτι της με σαρωτική ενέργεια και σύντομα οι σκέψεις της αυτές υλοποιήθηκαν, γεμίζοντάς την με ικανοποίηση. Κι αφού όλα είχαν ετοιμαστεί και ο γιός της είχε πια αποκοιμηθεί, θυμήθηκε πως η μητέρα της περίμενε τα αποτελέσματα κάποιων εξετάσεων που έκανε προσπαθώντας να βρει πού οφειλόταν ο πόνος στην κοιλιά της που την τυραννούσε μήνες τώρα. Την πήρε τηλέφωνο, ενώ παράλληλα έπλενε τα πιάτα του βραδινού. Τρια τέταρτα και ένα σπασμένο ποτήρι αργότερα, βρέθηκε καθισμένη στο πάτωμα να κλαίει, αρνούμενη να δεχτεί ότι ο καρκίνος που διαγνώστηκε στη μητέρα της, μόλις ένα χρόνο μετά το θάνατο του πατέρα της απ' την ίδια αρρώστια, θα μπορούσε να την αρπάξει μακριά της. Δεν κατάλαβε πόση ώρα είχε περάσει κλαίγοντας, μα το σώμα της πονούσε, αποζητώντας πια ξεκούραση. Έκανε να σηκωθέι, όμως άρχισε να κατακλύζεται από εικόνες νοσοκομείων, μορφασμών πόνου, δακρύων, ιατρικών λογαριασμών, μαύρων ρούχων. Και του γιού της να θρηνεί. Πνιγόταν. Είπε να βγει λίγο στο μπαλκόνι, να πάρει αέρα. Ήταν ψηλά. Ένιωθε εξαντλημένη. Κοίταξε κάτω. Σκέφτηκε ότι ήθελε να πέσει για ύπνο.
Κι επέλεξε να πέσει.
Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 27 Ιουλίου 2012 18:10

να ξερεις οτι ειμαι εξω στο κρυο και την βροχη  κουλουριασμενος.

Είναι και κάτι στιγμές που όλα σε κάνουν να θες αυτό που πρέπει να ξεχάσεις
Αν κάποια στιγμή σε κάνουν να νιώσεις ένα μηδενικό, μην λυπηθείς...
Χαμογέλα
Να θυμάσαι πως τα μηδενικά είναι αυτά που κάνουν τα εκατομμύρια.

Ει εσύ! Ναι σε σένα μιλάω! Είμαι ο μελλοντικός σου εαυτός και θέλω να σου πω κάτι σημαντικό γι'αυτό άκου καλά... Ξέρω πως νιώθεις αυτή τη στιγμή, εκεί ήμουν και εκεί θα είμαι. Μπορεί να νιώθεις χάλια, ότι δεν σε χωράει ο τόπος, ότι δεν έχεις ξανανιώσει τόσο χάλια ποτέ ξανά και ότι θα ήθελες όλο αυτό το μαρτύριο να τελειώσει τώρα και να είσαι και πάλι ένα χαρούμενο άτομο, αλλά σου έχω καλά νέα. Θα περάσει...ναι ξέρω, μπορεί να το διαβάζεις και να μην το πιστεύεις, αλλά είναι η αλήθεια. Τα μαύρα σύννεφα θα εξαφανιστούν από τον ουρανό σου και το ουράνιο τόξο θα φωτίσει τη ζωή σου ξανά. Όλα αυτά φαντάζουν τόσο ουτοπικά έτσι; Αυτή τη περίοδο που περνάς όμως, τη περάσαμε μαζί θυμάσαι; Θυμάσαι πόσες φορές δεν πίστευες σε μένα και με παράταγες; Πόσες φορές με πλήγωνες; Πόσες φορές με έκανες να κλάψω, τότε; Αλλά είμαι ακόμα εδώ, εγώ...ο εαυτός σου. Εγώ θα σου κρατάω το χέρι, εγώ θα σε σηκώνω, όταν πέφτεις και εγώ θα σου δίνω κουράγιο αυτά τα βράδια που δεν θέλεις να δεις άνθρωπο...δεν σε παράτησα βλέπεις; Είμαι ακόμα εδώ γιατί πίστεψες σε μένα...με άφησες να σε σηκώσω από τον πάτο που είχες πέσει και μαζί συνεχίσαμε το ταξίδι μας και τώρα μετά από καιρό, είσαι καλά και είμαι και γω καλά μαζί σου. Μπορεί τώρα που το διαβάζεις αυτό να μην με πιστεύεις ότι όλα θα πάνε καλά, αλλά θα πάνε και ότι σε πόνεσε τώρα θα το θυμάσαι και θα γελάς και θα το κρατήσεις στη καρδιά σου ως ένα ακόμα μάθημα ζωής. Απλά να θυμάσαι, πίστεψε σε μένα, πάλεψε μαζί μου και μην τα παρατάς. Πιάσε το χέρι μου και ας συνεχίσουμε μαζί αυτό το ταξίδι. Είμαι πολύ περήφανος για σένα. Ο εαυτός σου...
Όταν έχεις χαρακτήρα...κάνεις το σωστό..όχι γιατί πιστεύεις ότι θ'αλλάξεις τον κόσμο..αλλά γιατί αρνείσαι να επιτρέψεις στόν κόσμο να σε αλλάξει
Αυτή δεν ήταν, ανάμεσα σ' όλες, η πιο όμορφη
αλλά μου έδωσε τον πιο βαθύ και παράφορο έρωτα.
Άλλες με αγάπησαν περισσότερο· και, χωρίς αμφιβολία,
καμιά δεν αγάπησα όπως αυτήν.

Ίσως ήταν επειδή την αγάπησα από μακριά,
σαν ένα αστέρι απ' το παράθυρό μου...
Και το αστέρι που λάμπει πιο μακριά
μας φαίνεται πως έχει περισσότερες λάμψεις.

Είχα τον έρωτα της σαν ένα πράγμα αλλουνού
σαν μια παραλία κάθε φορά πιο μόνη,
που κρατούσε απ' το κύμα αποκλειστικά
ένα νότισμα του αλατιού πάνω στην άμμο.

Βρισκόταν στην αγκαλιά μου χωρίς να είναι δική μου,
σαν το νερό σε μια διψασμένη κανάτα,
σαν ένα άρωμα που 'φευγε με τον άνεμο
και που επέστρεφε με τον άνεμο πάλι.

Με διατρυπούσε η ανικανοποίητη δίψα της
σαν ένα αλέτρι στο λιβάδι,
ανοίγοντας στη φευγαλέα σχισμή της
την ευτυχισμένη ελπίδα της συγκομιδής.

Αυτή ήταν το προσιτό στο απρόσιτο,
αλλά γέμιζε όλο το κενό,
όπως ο άνεμος στα πανιά του καραβιού,
όπως το φως στο σπασμένο καθρέφτη.

Γι αυτό σκέφτομαι ακόμη εκείνη τη γυναίκα,
αυτή που μου έδωσε τον πιο βαθύ και παράφορο έρωτα...
Ποτέ δεν ήταν δική μου. Δεν ήταν η πιο όμορφη.
Άλλες με αγάπησαν περισσότερο... Και, χωρίς αμφιβολία,
καμιά δεν αγάπησα όπως εκείνη.


Jos&eacute-Angel Buesa



20170518


Θὰ σᾶς περιμένω μέχρι τὰ φοβερὰ μεσάνυχτα ἀδιάφορος-
Δὲν ἔχω πιὰ τί ἄλλο νὰ πιστοποιήσω.
Οἱ φύλακες κακεντρεχεῖς παραμονεύουν τὸ τέλος μου
ἀνάμεσα σὲ θρυμματισμένα πουκάμισα καὶ λεγεῶνες.
Θὰ περιμένω τὴ νύχτα σας ἀδιάφορος
χαμογελώντας μὲ ψυχρότητα γιὰ τὶς ἔνδοξες μέρες.
Πίσω ἀπὸ τὸ χάρτινο κῆπο σας
πίσω ἀπὸ τὸ χάρτινο πρόσωπό σας
ἐγὼ θὰ ξαφνιάζω τὰ πλήθη
ὁ ἄνεμος δικός μου
μάταιοι θόρυβοι καὶ τυμπανοκρουσίες ἐπίσημες
μάταιοι λόγοι.

Μὴν ἀμελήσετε.
Πάρτε μαζί σας νερό.
Τὸ μέλλον μας θὰ ἔχει πολὺ ξηρασία.
.
.

...Μιχάλης Κατσαρός...

20170325

ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ..



Αφού τελικά 
θα σε αγαπήσουν
 γι'αυτό που είσαι
 γιατί δεν κάνεις 
μια προσπάθεια
 να είσαι
 ο εαυτός σου...;;;;
Εμφάνιση AVE.gif
Συνταξιούχοι του ονείρου

χωρίς καμιά ελπίδα.

Η ψυχή ταξιδεύει σε ονείρου κόσμους
εκεί που δεν πήγες σε ατελείωτους δρόμους

Ξέρεις.....

Τα συναισθήματά σου μερικές φορές τα φυλακιζεις....
Κομματιαζονται όπως όταν σπάει ένα ποτήρι....
Και τα γυαλιά τρυπάνε την ψυχή σου.....
Και τη μέρα που έγινε αυτό.....
Τη θυμάσαι πάντα.....Δεν ξεχνιέται ποτέ.....
Έτσι ......απλά συνεχίζεις να υπάρχεις.....
Γελάς μηχανικά.....κάνεις παρέα μηχανικά.....
Όλα σου φαίνονται χωρίς νόημα.....
Το μυαλό σου προσπαθείς να το έχεις συγκεντρωμένο κάπου.....
Να μην ξεφύγει.....ούτε λεπτό.....
Γιατί μπορεί να χαθεί.....σε κάτι στιγμές που πρέπει να ξεχαστούν.....
Πολλές φορές.....Όταν είσαι μόνος.....μπορεί να ξεφύγει κάποιο δάκρυ.....
Δεν έχεις πια παράπονο.....απλώς θυμάσαι χωρίς να θέλεις.....
Προσπαθείς να ξεφύγεις.....να πιαστείς από κάπου.....
Νομίζεις ίσως πώς θα τα καταφέρεις.....
Όμως μετά από κάποιο χρονικό διάστημα....πάλι μελαγχολεις.....Χωρίς να θέλεις.....
Χρειάζεται να πω γιατί; 
Χρειάζεται να σου πω πώς ήσουν ερωτευμένος; 
Βαθειά μέσα σου δεν πρόκειται να ξεχάσεις ποτέ.....
Τα πιο όμορφα.....Και τα πιο άσχημα .....τα ζήσατε μαζί.....
Όμως κάποια στιγμή αυτός ο έρωτας δεν αντέχει.....
Θέλεις να εξηγήσω γιατί; 
Είσαι έτοιμος να ακούσεις; 
Ένας τέτοιος Έρωτας θέλει θυσίες.....
Είσαι διατεθειμένος να τις κάνεις; 
Μπορείς να τα παρατήσεις όλα για έναν τέτοιο έρωτα; ....
Έτσι καταλήγεις........Μόνο να προσπαθείς να ξεχάσεις.....
Ίσως λίγο περισσότερο μερικές φορές....Ίσως  Πιο λίγο άλλες.....
Εγώ; .....θέλεις να σου πω την αλήθεια; ....
Κατηγορώ μόνο τον εαυτό μου.....
Για ποιο λόγο να κατηγορήσω εσένα; .....
Κατηγορώ τον εαυτό μου όχι γι'αυτούς τους λόγους που νομίζεις.....
Κατηγορώ τον εαυτό μου.....Γιατί δεν τα παράτησα όλα.....Για σένα.....
Και πάντα αυτό θα σκέφτομαι.....
Πώς θα ήταν....
Να ζούσαμε οι δυο μας.....Σε ένα σπίτι.....Εσύ.....Κι εγώ....
Ξέρεις.....

Σ.Βε'ι'ς


Όταν έχεις χαρακτήρα...κάνεις το σωστό..όχι γιατί πιστεύεις ότι θ'αλλάξεις τον κόσμο..αλλά γιατί αρνείσαι να επιτρέψεις στόν κόσμο να σε αλλάξει

Όταν τους συμβεί κάτι άσχημο, αποσύρονται για να αναλύσουν κάθε πτυχή της κατάστασης προτού αντιδράσουν. Ακόμα, όμως, και τα πιο μικρά πράγματα (στη δική τους ζωή ή ακόμα και των γύρω τους), μπορεί να έχουν μεγάλη επίδραση επάνω τους.

Πρέπει να εκτιμούμε την κάθε μέρα ξεχωριστά, γιατί αυτά τα χρόνια θα εξαφανιστούν πριν το καταλάβουμε!

"Μπορείς να βάλεις κάποιο ηλικιακό ορόσημο - στα 20, 40, ή 80 - και δεν μπορείς να πιστέψεις πόσο πολύς χρόνος έχει περάσει."


«Δεν μπορώ να πιστέψω πως κοντεύω τα 80", είπε στον Hussey. "Νιώθω σαν να επέστρεψα μόλις από τον πόλεμο. Κοιτάζω στον καθρέφτη και βλέπω αυτόν το γέρο. "

"Είναι μια καθολική κατάσταση - σε κάποιο σημείο στη ζωή σας, κοιτάς στον καθρέφτη και λες: Για περιμένετε ένα λεπτό, πώς γέρασα έτσι;'' είπε στο

 Όταν κοιτάς στον καθρέφτη κάθε μέρα, αναγνωρίζεις τον εαυτό σου, αλλά όταν θα βλέπεις μια φωτογραφία του εαυτού σου πριν από 20 χρόνια λές:Πω πω, πραγματικά έχω αλλάξει. "

"Μπορείς να βάλεις κάποιο ηλικιακό ορόσημο - στα 20, 40, ή 80 - και δεν μπορείς να πιστέψεις πόσο πολύς χρόνος έχει περάσει
Στον Ανδρέα Μυλωνά
Λίγο πριν φύγω θ’ ανακρίνω όλους τους στίχους μου
και άτεγκτος μαζί τους θα φανώ.
Χρόνια υποψιάζομαι πως μου ‘κρυψαν
ολόκληρο ουρανό.
Θα τους χωρίσω τον έναν απ’ τον άλλονε
ακόμα και τους τίτλους θ’ ανακρίνω
και όποιον βρίσκω πως η γλώσσα διχάλωνε
χωρίς φεγγάρι και νερό θα τον αφήσω.
Κι όταν εντοπιστούν οι ύποπτοι,
σε συλλαβές, σε γράμματα, σε λέξεις
θα τους τεμαχίσω.
Στα υπόγεια του νου μου πατώντας και συνθλίβοντας
ό,τι μου πήραν θα το πάρω πίσω.
Και μοναχά την ύστατη στιγμή,
καθώς θα χάνεται, λόγος, ρυθμός και βήμα,
με το δικό μου θ’ ανακατέψω αυτά τα πτώματα
μήπως και βγει κανένα ποίημα.
ΤΑΣΟΣ ΖΕΡΒΟΣ

20170226

Έχω τα γενέθλιά μου,
 άθλια η γενιά μου,
Κάνω την αυτοκριτική μου,
 πως πέρασαν όμως τα χρόνια
του συστηματος εγινα
ένα από τα πιόνια του
Αντε τωρα για αλλαγες
ανατροπες που αντοχες
μου εταξαν ελπιδα και
την εκαναν λεπιδα 
στο λαιμο μας


Σου αρέσει πάντα να ταξιδεύεις
Κοιτάς τη θάλασσα σου.....το μπλε χρώμα σε μαγεύει....
Αυτή η απέραντη αγκαλιά της....
Σε παίρνει κάθε φορά μαζί Της....
Κλείνεις για λίγο τα μάτια.....Και φεύγεις.....
Μια μουσική ακούγεται....μεσα στην απολυτη σιωπη απαλή....Ρυθμική....
Κάτι καράβια κρυμμένα....σε λιμάνια απανεμα.....
Φωτάκια μικρά από σπίτια....σε πόλεις μαγικές.....
Με χρώματα από πεύκα....Από κάθε λογής δέντρα....
Και όπως πάντα.....σε ένα παράθυρο.....λίγο θολό.....
Βλέπεις εκείνον....κοιτάζει απ'έξω.....
Σα να περιμένει κάτι να δει.....
Κοιτάζει με μάτια χωρίς χαμόγελο....Όπως πάντα μελαγχολικά....
Πηγαίνεις κοντά του.....του χαιδευεις λίγο τα μαλλιά.....
Λίγο το μάγουλο.....
Τα χείλη σου....ίσα ίσα ακουμπάνε λίγο τα δικά του.....
Σου έλειψαν.....Ένα χαμόγελο σου ξεφεύγει....
Θέλεις να τον αγκαλλιασεις.....Όμως είσαι αέρας δε μπορείς πια.....
Ένα παράπονο....ανεβαίνει ψηλά στον ουρανό....
Σηκώνει το κεφάλι του.....Σε κοιτάζει έντονα.....
Έχει Καταλαβει ότι είσαι δίπλα του.....
Κλείνει τα μάτια του....σε κοιτάζει....Ένα δάκρυ τρέχει....
Κι εσύ.....Εσύ για άλλη μία φορά φεύγεις.....
Φεύγεις μακριά του.....δε θέλεις να τον βλέπεις έτσι.....
Πετάς πάλι μακρυά του.....
Σε άλλες θάλασσες....Σε άλλες πόλεις.....να ταξιδέψεις λίγο ακόμα.....μακριά του....
Πριν ξημερώσει.....Και γίνεις πάλι ένα κορμί άδειο....κενό ....
Αφού η ψυχή σου είναι δική του πια.....
Και θα περιμένεις το βράδυ....το βράδυ που οι σκέψεις συναντιούνται....έστω και για λίγο....
Έστω Και για μια ματιά......
Έστω Και για ένα χάδι.....
Έστω Και για ένα δάκρυ....
Σ.Β
Εμφάνιση .facebook_1486320184895.jpg
Ένα χειμωνιάτικο πρωί
Τρέχοντας το χρόνο να προλάβω
Πέρασε απ’ το πλάι μου η ζωή

Θε μου δίχως να το καταλάβω.
Πρώτα ήταν η θάλασσα.
Γεννήθηκα ανάμεσα σε νησιά
νησί κι εγώ πρόσκαιρα αναδυμένο
όσο να δώ ένα φως κι αυτό σαν πέτρα
και πάλι να βουλιάξω.
Τα βουνά ήρθαν αργότερα
Τα διάλεξα...

Τ. Πατρίκιος


Στην παιδική ηλικία κλαίγαμε
δυνατά
για να πάρουμε ότι μας άρεσε.....
τώρα που μεγαλώσαμε..
κλαίμε σιωπηλά για να
ξεχάσουμε
ότι θέλουμε..


Οι λέξεις και τά λόγια είναι όπως τα κλειδιά ! 

Εξαρτάται πως θα τις χρησιμοποιήσεις... 

Μπορείς να ξεκλειδώσεις ένα στόμα ή να κλειδώσεις μια ψυχή.


Αν κάποια στιγμή σε κάνουν να νιώσεις ένα μηδενικό, μην λυπηθείς...
Χαμογέλα 
Να θυμάσαι πως τα μηδενικά είναι αυτά που κάνουν τα εκατομμύρια.

Ολοι εχουμε τις χρονομηχανες  μας

Καποτε μας πανε πισω στον χρονο
τοτε τις λεμε Αναμνησεις
Αλοτε μας πανε μπροστα
τοτε κι εμεις τα ονομαζουμε
Ο Ν Ε Ι Ρ Α...

Οι πιο όμορφοι άνθρωποι δεν θορυβούν με τα λόγια ,.

Σε μαγνητίζουν με την σιωπή τους

Η ΙΔΑΝΙΚΗ ΓΥΝΑΙΚΑ
Η ιδανική γυναίκα είναι εκείνη που γνωρίζει τα πάντα γι σένα 
και παρ` όλα αυτά........της αρέσεις ακόμα!


Εκεί, στην ανοιχτή θάλασσα, εκεί που οι πληγές επουλώνονται γρήγορα και η σιωπή απαντά σε ερωτήματα αναπάντητα, εκεί θέλω να χαθώ..να μην σαπίζω δεμένος στη στεριά σαν τα καράβια.



20170201

Η ΖΩΗ ΦΕΥΓΕΙ...............


Life left to go

«Έπρεπε να γεράσω, αγόρι μου, για να μάθω τι είναι ευτυχία.
Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δύο χέρια...
Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμίσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαϊδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια.
Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν...
Χάσιμο χρόνου. Θα το δεις και συ όσο μεγαλώνεις...»
-Θανάσης Βέγγος.
Αυτό είχε γράψει στην πρώτη σελίδα ενός βιβλίου το οποίο μου είχε αγοράσει και δεν διάβασα ποτέ. Σπάνια διάβαζα τα βιβλία που μου έδινε.

Το βράδυ που ξάπλωσα για να κοιμηθώ είχα έναν πολύ ανήσυχο ύπνο.
Ήμουν μόνος μου στο σπίτι, τα πάντα ήταν σκονισμένα και σκοτεινά. Τα πάντα ήταν μοναχικά. Άρχισα να φωνάζω το όνομα της απελπισμένος, μια απάντηση ζητούσα. Ένα «σταμάτα να φωνάζεις, να χαρείς, έχω πονοκέφαλο» μα τίποτα... Μια απόλυτη, απέραντη ησυχία ρήμαζε τον τόπο όλο. Έτρεξα στο μπάνιο για να ρίξω λίγο νερό στο πρόσωπο μου και όταν αντίκρισα αυτόν τον ρυτιδιασμένο γέρο με τα άσπρα μαλλιά και τα σβησμένα χαρακτηριστικά τα οποία υποδήλωναν πολλές ευτυχισμένες μέρες και άλλες τόσες δυστυχισμένες, τρόμαξα.
Ξαφνικά, θυμήθηκα τα πάντα. Εκείνη με είχε αφήσει, είχε γεράσει μαζί μου, όπως πάντα ήθελε, και αργότερα με άφησε μόνο μου. Το φάντασμά της ήταν παντού. Οι φωτογραφίες της δέσποζαν σε κάθε μεριά του σπιτιού, το άρωμα της πλανιόταν στην ατμόσφαιρα, τα πράγματά της όλα στη θέση τους μα πουθενά εκείνη...
Εκείνη είχε φύγει... Είχε φύγει για πάντα. Μοναχά το αγαπημένο της τραγούδι έπαιζε στο γραμμόφωνο... 
“I can’t live without your love… Well, I can’t live without you, Julia.”

Σε μια στιγμή με ξύπνησε.
-Καρδούλα μου ξύπνα! Τι συμβαίνει; Ανησυχώ, ηρέμησε... Εγώ είμαι εδώ.
Γύρισα και την αγκάλιασα.
-Άκουσέ με. Πρέπει να γίνεις δική μου για πάντα.
Θέλεις να γίνεις δική μου για πάντα; 
«Τα ξέρεις. Όλα τα ξέρεις.
Αλλά ποτέ δεν είσαι πραγματικά προετοιμασμένος,
πάντα ελπίζεις πως θα έχεις λίγο μονάχα χρόνο ακόμη.
Ξυπνούσα τα βράδια και πήγαινα στο δωμάτιο του
να δω αν αναπνέει.
Ύστερα επέστρεφα στο κρεβάτι μου και έκλαιγα.
Ο άνθρωπός μου, ο δικός μου, ήταν ταλαιποριμένος
με πληγές στο άλλοτε περίφανο κορμί του.
Παρακαλούσα να πεθάνει, να ησυχάσει πια η ψυχή του.

Μα είμαι 80 χρονώ και έχασα τον άνθρωπό μου.
Είμαι 80 χρονώ και είμαι μόνη μου μ' αυτά τα ντουβάρια,
που ουριάζουν ιστορίες:
εδώ έτρεχε ο γιός μας, εδώ γελούσε η κόρη μας.

Κράτα γερά, κορίτσι μου, μας περιμένουν πολλές ακόμα μέρες.
Μόνο ο άνθρωπος δεν ξαναφτιάχνετε.
Χαμογέλα μου και όλα περνάνε.
Μα,όταν τελειώνει μια ζωή, αυτή για την οποία ζούσες,
που να πάς;
Τώρα είναι όλοι σαν σε όνειρο.
Τώρα πια περπατάς στο δρόμο κι είναι όλοι σκεπτικοί.
Ο καθείς με το δικό του πόνο και χαρά.

Η ζωη ειναι
 ενα ταξιδι πανω
 σε τεντωμενο σχοινι
που πολλες φορες 
το ονομαζουμε 
μοιρα...!!!




Οταν ξαπλωσετε 
μην ξεχασετε 
να σκεπασετε την
 καρδια σας...γιατι εκει
 ζουν αυτοι που αγαπατε...!!!


Με ξεγελασες 
εαυτε μου γιατί;
 με άφησες να μεγαλώσω
Ενσωματωμένη εικόνα 1

Δεν ξέρω αν έφυγε η θλίψη και δεν ξέρω αν θα φύγει ποτέ αυτή η θλίψη που εισβάλλει ύπουλα στις ζωές μας, αλλά κράτησα για πάντα στην καρδιά μου την εικόνα αυτού του ανθρώπου που μέσα από το δικό του βάσανο μου είπε σιωπηλά: «Πάλεψε». Κι αυτό ήταν αρκετό για όλα τα δύσκολα που έφυγαν και για όλα τα δύσκολα που θα ‘ρθουν


από όλα τα παιχνίδια του κόσμου, οι άνθρωποι διαλέγουν τα συναισθήματα για να παίξουν μαζί τους....


ο Θεός μας έδωσε ανθρώπους να αγαπάμε και πράγματα να χρησιμοποιούμε, όχι πράγματα να αγαπάμε και ανθρώπους να χρησιμοποιούμε....




Καθώς η μέρα πηγαίνει προς τη νύχτα , κράτησε τις ανησυχίες σου στο περιθώριο. Κλείσε τα μάτια σου και πήγαινε να κοιμηθείς, όλες οι καλές στιγμές είναι δικές σου για να τις κρατήσεις

Για σήμερα φτάνει η πραγματικότητα.
Καιρός να ονειρευτώ.


20170122


Γέρασες μαζί μου μοναξιά θαρρώ κάνουμε παρέα από παιδιά τώρα που ό ήλιος γέρνει στη δύση σκέφτομαι αν φύγω απ'τη ζωή ποιός τυχερός θα σε φροντίσει Σ'αγάπησα πιστή μου μοναξιά είσουν η διαχρονική μου συντροφιά μου χαμογέλαγες, σου χαμογέλαγα είμασταν ταιριαστό ζευγάρι
Βράδιασε πάλι.......

Δίπλα μου τρώνε...
Κάποιος από την παρέα με ρώτησε τι θα φάω...
Δεν του απάντησα...
Τι να του πω?
Ότι έχω χορτάσει πόνο και μοναξιά?
✔ Χθες

Χθες κηδέψαμε τα τελευταία μας όνειρα
κάτω από τα βράχια, εκεί που αποχαιρετήσαμε
το τελευταίο μας καράβι.

Χθες δώσαμε τέλος στο παιδικό μας χαμόγελο
και φυλακίσαμε το φως της ψυχής μας,
κάτω από τα ηλιοκαμένα μας βλέφαρα.

Χθες υποταχτήκαμε στη μοίρα μας.
Είμαστε αδύνατοι.
Κι ας πιστέψαμε πως είμαστε πλασμένοι
για τα «μεγάλα».

Χθες οπισθοδρομήσαμε
την ώρα που πήγαμε να λύσουμε τους κάβους.
Τώρα σαπίζουμε δεμένοι
και βουλιάζουμε μέσα στη σιωπή μας.

Στ’ αστεία παίζαμε! Δε χάσαμε μόνο τον τιποτένιο μισθό μας Μέσα στη μέθη του παιχνιδιού σάς δώσαμε και τις γυναίκες μας Τα πιο ακριβά ενθύμια που μέσα στην κάσα κρύβαμε Στο τέλος το ίδιο το σπίτι μας με όλα τα υπάρχοντα. Νύχτες ατέλειωτες παίζαμε, μακριά απ’ το φως της ημέρας Μήπως πέρασαν χρόνια; σαπίσαν τα φύλλα του ημεροδείχτη Δε βγάλαμε ποτέ καλό χαρτί, χάναμε χάναμε ολοένα Πώς θα φύγουμε τώρα; πού θα πάμε; ποιός θα μας δεχτεί; Δώστε μας πίσω τα χρόνια μας δώστε μας πίσω τα χαρτιά μας Κλέφτες! Στα ψέματα παίζαμε! Μ.Αναγνωστακης
ΑΠΟΒΡΟΧΟ Δεν ξερω ποτε , δεν ξερω αν πριν απο χρονια η μετα το θανατο μου θαρθει αυτο το γραμμα που θα επιτεινει ακομα πιο πολυ τη συγχυση ...και αληθεια ποιος μας διωχνει απο ηλικια σε ηλικια ; Η βροχη σταματησε. Τα δεντρα σταζουν μοναξια... Τ. Λ.
Εμφάνιση image.png
Με ξεγελασες εαυτε μου γιατί; με άφησες να μεγαλώσω
«Είπαν ότι πέθανε από καρδιά. Στα κρύα πιστοποιητικά θανάτου δε γράφεται όταν πεθάνει κανείς από αγάπη»
Κάνοντας τον κύκλο τής Ζωής διαπιστώνεις ότι όλα είναι μία ουτοπία

Όλα περνούν κι όλα μένουν,
αλλά δικό μας είναι το να περνάμε
να περνάμε κάνοντας δρόμους,
δρόμους πάνω στη θάλασσα.
Ποτέ δεν κυνήγησα τη δόξα,
ούτε ν’ αφήσω στη μνήμη
των ανθρώπων το τραγούδι μου.
Εγώ αγαπώ τους ανεπαίσθητους κόσμους,
τους αβαρείς και αβρούς,
σαν σαπουνόφουσκες.
Μ’ αρέσει να τους βλέπω να ζωγραφίζονται
από ήλιο και πορφύρα, να πετάνε
κάτω από το γαλανό ουρανό, να πάλλουν
κι αμέσως να σπάνε…
Ποτέ δεν κυνήγησα τη δόξα…
Διαβάτη, τα ίχνη σου είναι
μόνο ο δρόμος και τίποτε άλλο
Διαβάτη δεν υπάρχει δρόμος,
ο δρόμος γίνεται βαδίζοντας…
Βαδίζοντας γίνεται ο δρόμος
και γυρίζοντας το βλέμμα πίσω
φαίνεται το μονοπάτι
που ποτέ δε θα ξαναπατήσεις
Διαβάτη δεν υπάρχει δρόμος
μόνο απόνερα στη θάλασσα.


ΑΝ. ΜΑΤΣΑΔΑ