20171018

AN........................


Αν κάποτε παιθανω 
μην νομίζεις
 πως τέλειωσα θα ειμαι.
 Σε άλλο κόσμο
 αυτόν που σε αγγίζει
 σε κάθε αίσθηση
 στον κόσμο της
 δικιά μου ψυχής 
Να πηγαινεις εκει...
που ηρεμει 
η ψυχη σου



20171001

OTAN


Oτι ζει στις ομορφες γωνιες της ψυχης μας...Οτι ταξιδευει στις ζεστες αναμνησεις του μυαλου μας...Δεν πεθαινει ποτε...!!!


Δεν σου ζητώ Θεέ μου 
να σηκώσεις κανένα βάρος 
από τους ώμους μου... 
Σου ζητώ να με στηρίξεις 
να μη λυγίσω...!!!


Μερικές φορές συναντιούνταν χωρίς να μιλάνε.
Είχαν τα κεφάλια σκυμμένα,οι δρόμοι της γειτονιάς ήταν άδειοι.
Δίπλα υπήρχαν κάποια παλιά σπίτια, μισογκρεμισμένα.
Λίγο πιο μακριά υπήρχε ένα λούνα παρκ,ακούγονταν φωνές από παιδιά.
Η Ελένη έσπασε τη σιωπή, μου έλειψες του είπε σιγά, σα να μην ήθελε να ακουστεί.
Της έπιασα το χέρι, το χάιδεψα μέσα στα δικά μου.
Ένιωσα λίγο αμήχανα, δεν ήθελα να την κάνω να νιώσει άβολα.
Σήκωσε το κεφάλι και με κοίταξε, σα να κατάλαβε....
S.Chronos (Σ.Βε'ι'ς)
Καλησπέρα ....Δεμένοι με την ίδια αύρα
κατάματα κι ούτε που γνωριστήκαμε..
Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα.

Μέχρι να βρεθεί ο άνθρωπος που θα μας σκουπίζει τα δάκρυα από τα μάτια, είμαστε καταδικασμένοι να τα σκορπάμε σε αυτούς που δεν τ’αξίζουν


Είναι έντεκα η ώρα το πρωί στη γειτονιά μου.
Ο κουλουράς είναι ακόμη στη γωνία, δίπλα στο αρωματοπωλείο.
Κόσμος πηγαινοέρχεται, άλλοι κάνουν βόλτα, κάποιοι άλλοι πηγαίνουν σε δουλειές.
Είναι και μερικοί που κάθονται στο καφέ απέναντι από το αρωματοπωλείο.
Πίνουν τον καφέ τους,κάνοντας το τσιγάρο τους,μιλώντας με την παρέα τους.
Γέλια ακούγονται από κάποια αστεία που λέγονται.
Ζευγαράκια κοιτιούνται στα μάτια,ενώ η μαγεία του έρωτά τους ταξιδεύει σε όλη τη γειτονιά.
Το καφέ έχει πάντα κόσμο.
Ο ουρανός είναι γαλανός και διάφανος πάνω από τους δρόμους της γειτονιάς μου.
Ένα αεράκι περνάει μέσα από τους κήπους φέρνοντας ένα άρωμα ανακατεμένο από τριαντάφυλλα και βασιλικό.
Πίνω τον καφέ μου και σηκώνομαι, διπλώνω την εφημερίδα, έτσι μου έρχεται να μην ξαναδιαβάσω, όλα μαύρα τα λέει, ντύνομαι και βγαίνω έξω στο δρόμο.
Κοιτάζω τις κολώνες, το μυαλό μου ταξιδεύει στο παρελθόν, βλέπω κάτι παιδάκια με κοντά παντελόνια να γελάνε και να παίζουν Αμπάριζα.
Τότε τα αγοραστά παιχνίδια ηταν σπάνια, φτιάχναμε μόνοι μας.
Περνάω δίπλα από το καφέ και το αρωματοπωλείο.
Σταματώ στον κουλουρά.
Γειά σου κυρ Ανέστη τον χαιρετώ.
Καλημέρα μου απαντάει χαμογελώντας.
Τύλιξέ μου δύο κουλουράκια του λέω.
Τα τυλίγει με ένα χαρτί
Μου τα βάζει σε μία σακκουλίτσα.
Πάω να πληρώσω τον ασπρομάλλη γέροντα που τον ξέρω από μικρό παιδί.
Σήμερα είναι κερασμένα από μένα.
Τι λες κυρ Ανέστη λέω, έχεις υποχρεώσεις, σε παρακαλώ.
Χαμογελάει και μου λέει, έχουν βγει σήμερα οι υποχρεώσεις, κάνε μου το χατήρι, σε παρακαλώ και μου χαϊδεύει τον ώμο φιλικά.
Χαμογελάω, σε ευχαριστώ του λέω,σκύβω το κεφάλι τιμώντας την προσφορά του και συνεχίζω το δρόμο μου.
Η γειτονιά είχε αλλάξει, ο κόσμος ίσως έχει αλλάξει,όμως μερικοί άνθρωποι δεν αλλάζουν ποτέ.
Παραμένουν, σαν εκείνα τα παλιά σπίτια με την αρχοντική ομορφιά τους,να ξεχωρίζουν.
Να κάνουν τη διαφορά κόντρα στη διαφθορά.
Ξεμάκρενα από τη γειτονιά μου.
Μπήκα στο μετρό και κατέβηκα στο Μοναστηράκι, σε μια περιοχή που δεν αλλάζει εποχή, παραμένει να θυμίζει πως υπάρχει ακόμα ψυχή.
Μυρωδιές και αρώματα από το παρελθόν ανακατεύονται με το σήμερα και συνθέτουν μία ατμόσφαιρα που σε ταξιδεύει όμορφα.
Βάδιζα και σκεφτόμουν εσένα, το ένα κουλουράκι το είχα πάρει για σένα.
Θα καθόμασταν κάτω από την Ακρόπολη και θα τα απολαμβάναμε ενώ θα κουβεντιάζαμε.
Θα μοιραζόμασταν τις σκέψεις μας,τις σιωπές μας,τα όνειρά μας.
Θα νιώθαμε τον ήλιο και το αεράκι, θα κλείναμε τα μάτια και θα ταξιδεύαμε,για άλλη μία φορά.
S.Chronos


στις μικρές γειτονιές της Αθήνας ο χρόνος μερικές φορές σταματάει...Μία μυρωδιά,ένα άρωμα φτάνει για να σε κάνει να πας πίσω στο χρόνο...όμορφο

..και φτανει εκεινο το βραδυ,εκεινο που φοβομουν τοσο καιρο.Ειχα βυθιστει τοσο πολυ που ειχα ξεχασει εμενα.
Ειχα ξεχασει τους φοβους μου γιατι με εκανες να πιστεψω.Δεν υπηρχε βλεπεις το εγω,οσο ημουν μαζι σου.
Και τι εμεινε πια?
Καποιες αναμνησεις,μια καρτ ποσταλ κρυμμενη στο κουτακι της καφετεριας που ονειρευομασταν μαζι και η Φριντα Καλο να με κοιτα.
..και χαμογελα,χαμογελα οπως εκανες εσυ.
Τουλαχιστον θα εχω παντα αυτη να μου "μιλα" τις νυχτες και να κοροιδευω τον εαυτο μου πως εισαι εσυ.

Δεν βγαίνω ωραίος στις φωτογραφίες, στις λίγες που θα με βγάλουν, στις ακόμα πιο λίγες που θα με δεις κάπου στα social media.
Έχω κι εγώ ζωή κι ας μην την παρακολουθείς καθημερινά στην αρχική σου σελίδα. 
Ζω απλά μα όμορφα, με ευθύνες, υποχρεώσεις μα και στιγμές που ανήκουν σε εμένα και τους δικούς μου ανθρώπους. 
Δεν "χάθηκα" ποτέ, απλά δεν με γεμίζει να επιδεικνύω με αυτάρεσκο τρόπο την καθημερινότητα ή το πρόσωπο ή το σώμα μου μέσα από φωτογραφίες και updates. 
Τόση ματαιοδοξία που υπάρχει.. Είμαι κι εγώ εδώ! Χαμογελάω όμορφα μα θυμώνω εύκολα και δεν θα το μάθετε ποτέ. 
Όχι γιατί μου λείπει η αυτοπεποίθηση ούτε γιατί μίσω ό,τι γίνεται μόδα, αλλά γιατί αποφασίζω να περνάω κάπως πιο δημιουργικά τον ελεύθερο χρόνο μου. Όχι ότι πολλοί από σας δεν το κάνετε, αλλά προς Θεού, αφεθείτε επιτέλους στις στιγμές σας και κλείστε το ίντερνετ. 
Με αγάπη πάντα 🙂


Άκουσα τόσες φορές τους γνωστούς μου να μου υπόσχονται πως ο χρόνος γιατρεύει. Και περίμενα εκείνη τη στιγμή που θα κλείσει η πληγή και κοιτώντας τον εαυτό μου στον καθρέφτη θα χαμογελάω.Παζάρεψα τα συναισθήματά μου, έσφιξα την καρδιά μου και μάζεψα τα σπασμένα μου κομμάτια. Αυτά που εσύ έσπασες. Οι υποσχέσεις των φίλων και των γνωστών μου θυμίζουν τις δικές σου άστατες υποσχέσεις. Αυτές που περιείχαν το «μαζί».Έχει περάσει καιρός, λένε, προχώρα, λένε. Αλλά εγώ δεν μπορώ γιατί θυμάμαι. Μία προς μία, κάθε μας στιγμή κι εάν αυτό με κάνει αδύναμη, παραδέχομαι τότε πως είμαι.Θυμάμαι ακόμη την πρώτη μέρα που σε είδα. Δεν μπορώ να πω πως σε ερωτεύτηκα, όμως, θυμάμαι τον εαυτό μου να σε κοιτάει ασταμάτητα και να μη χορταίνει. Γέλαγες με κάτι που ως συνήθως δεν ήταν αστείο. Το χιούμορ δεν ήταν ένα από τα προτερήματά σου, αλλά όταν γελούσες ένιωθα ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο.Μέσω Ακόμα θυμάμαι την αμηχανία μου. Δεν ήθελα να ανοίξω το στόμα μου μήπως δε σου αρέσω. Και εσύ δε μιλούσες Ήμασταν τόσο διαφορετικοί και στην αρχή δε δώσαμε σημασία. Πόσο λάθος κάναμε. Όμως όσο και να σε ελκύει το διαφορετικό δύσκολα κρατιέται. Η θέληση είναι απαραίτητη, κάτι που δεν είχες ποτέ. Καταλήξαμε μαζί. Μη φανταστείς ποτέ πως δεν ήμουν ερωτευμένη μαζί σου. Δεν υπήρχε στιγμή που να μην είμαι. Θα μπορούσα να τα γράψω όλα τα όμορφα μα δε θα έφτανε ο χρόνος. Κι ο χρόνος περνάει κι εγώ δεν μπορώ να κρατιέμαι άλλο πίσω. Με έκανες να θέλω να γίνω καλύτερη, να πολεμάω για αυτό που αγαπώ και ας είμαι διατεθειμένη να τα χάσω όλα. Μου έμαθες τι θα πει έρωτας. Κι ας έμεινες μόνο στη θεωρία. Και σε ευχαριστώ για αυτά. Τόσο όμορφες στιγμές που κατέληξαν αναμνήσεις. Ήσουν εκεί κι αυτό τίποτα δε θα το αλλάξει.Πέρασα τον πιο δύσκολο μα και συνάμα τον πιο όμορφο χρόνο μαζί σου. Αλλά έπρεπε να τα καταστρέψουμε όλα. Έπρεπε να πληγώσουμε το μόνο άτομο που “αγάπησαμε” περισσότερο από το ίδιο το «εγώ» σου ισως αυτο να μην ισχυει για σενα. Αλήθεια πολλές φορές αναρωτιέμαι πώς ξεχνάς έτσι τις υποσχέσεις που μου έδωσες και τα λόγια που μου είπες. Θα ήθελα να ξέρω το γιατί. Μα όταν ξαναβρεθούμε θα είναι τόσο αργά για να τα λύσουμε. Για να μιλήσεις όπως θα έπρεπε το βράδυ που με άφησες. Αλλά πλέον είναι αργά για να τα συζητάω αυτά. Πέρασε ο καιρός, ξεθώριασαν οι αναμνήσεις, έκρυψα τον πόνο και μαζί κρύφτηκες κι εσύ. Μαζί με τον παλιό εαυτό μου. Μα αυτός εδώ ο εαυτός δε θα το δείξει πότε. Αυτός που εσύ γνώρισες έφυγε, όταν έφυγες. Δεν έχω να σου πω κάτι άλλο, δεν υπάρχει νόημα να σου γράψω παραπάνω. Όσα είπα τα ξέχασες. Λυπάμαι που δεν τα καταφέραμε γιατί πίστευα σε εμάς . Εγώ που δεν πίστεψα σε κανέναν, πίστεψα σε ‘σένα. Δε σου λέω πως δεν έκανα λάθη. Γιατί πάντα έφευγες. Κι αν νομίζεις πως έχεις αλλάξει, στο λέω με σιγουριά: Ο άνθρωπος που έφυγε στα δύσκολα, δεν αλλάζει.Κι εσύ μέχρι να αντιμετωπίσεις το μεγαλύτερο φόβο σου δε θα το κάνεις. Κι ο μεγαλύτερος φόβος σου δεν είναι άλλος παρά ο εαυτός σου.
-naficr7

Ξέρεις.. Δεν είχα ποτέ πολλά πολλά με την ανωτέρα δύναμη...
Είχαμε τις διαφορές μας...
Σε κάθε πέσιμο της ζωής μου τα εβαζα μαζί του...
Ξέρει όμως οτι είμαι Ανθρωπος κ λυγιζω κ έτσι ποτέ δε μου θύμωσε...
Πάντα με προσέχει.. Ποιος ξέρει το γιατί..κάτι θα βλέπει σε μένα!
Σήμερα δεν θα γράψω κάτι ποιητικό κ όμορφο...
Σήμερα θα ξεσπασω.... Να βγάλω τα σπασμένα γυαλιά της ψυχής μου που με κόβουν...!
Πίστευα κ θα πιστεύω στις όμορφες ανθρώπινες ψυχές...
Εδωσα κ θα δίνω κ αυτό δεν αλλάζει όσο κ αν πονάει κάποιες φορές...
Εχω κ εγώ κάποιον που με προσέχει κ με αγαπάει για αυτό που είμαι ακριβως..
Σήμερα λοιπόν... Ανακάλυψα τυχαία στο δρόμο οτι η ψυχή που έδωσα... Είχε διαμελιστεί κ είχε δωθεί για φάγωμα...
Είδα την ψυχή μου...τα συναισθήματα μου να γίνονται περίγελο στα μάτια αλλων ανθρώπων... Είδα τα μάτια εκείνα που πίστευα οτι είχαν ψυχή να με κοιτούν σαν το διάολο.. Είδα μια κόλαση κενή...χωρίς ψυχή... Διαβολεμενη!
Είδα την ψυχή μου σε ενα τραπέζι να ξεσκιζεται με τα βλέμματα τους να με χτυπούν λες κ εκανα έγκλημα ..κάποιο μεγαλο κακό...
Συγχωρέστε με (Ανθρωποι) είχα ψυχουλα κ εδωσα...αυτό είναι το κακό που έκανα..!
Οσο για σένα μεγαλοδυναμε...
Με εδειξες το δρόμο...
Μου έδωσες το φως να προχώρησω...
Οσο κ αν με πόνεσε αυτό...
Τώρα πια ξέρω...
ΟΛΑ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΓΙΝΟΝΤΑΙ..

Ο γέρος πάντα έλεγε τη θάλασσα la mar, όπως τη λένε δηλαδή στα ισπανικά όσοι την αγαπούν. Και αν καμιά φορά κι αυτοί ακόμη την κακολογούν, είναι σαν να κακομιλούν σε μια γυναίκα. Μερικοί από τους πιο νέους ψαράδες, αυτούς που χρησιμοποιούν τσαμαδούρες στις πετονιές τους κι είχαν ψαρόβαρκες με μηχανή που τις αγόρασαν όταν πουλιόταν σαν τρελό το συκώτι του σκυλόψαρου, την έλεγαν el mar, που είναι αρσενικό.
Γι’αυτούς δεν είναι παρά ένας αντίπαλος, ένας τόπος ,ή ακόμη κι ο εχθρός τους. Όμως, ο γέρος πάντα θηλυκιά τη φανταζόταν, σαν κάτι που σου έκανε ,η αρνιόταν να σου κάνει μεγάλες χάρες, κι αν κάποτε είχε αγριάδες ,η την έπιανε το κακό της, ήταν γιατί δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Το φεγγάρι την επηρέαζε όπως και τη γυναίκα, σκέφτηκε.
Έρνεστ Χεμινγουέϊ, Ο Γέρος και η θάλασσα, 1952.
ΤΑ Τετραθεμελα ΤΟΥ Κοσμου

Αυτο που ηδη ξερεις...δεν σε ενοχλει πολυ...Αυτο που υποψιαζεσαι σου διαλυει το μυαλο...!!!


Να Γελάς , και να λες δεν πειράζει..
Έμενα .









20170910


Αν κάποτε παιθανω
 μην νομίζεις πως τέλειωσα
 θα ειμαι.
 Σε άλλο κόσμο
 αυτόν που σε αγγίζει
 σε κάθε αίσθηση 
στον κόσμο 
της δικιά μου
 ψυχής...........



ΗΣΟΥΝ ΠΑΝΤΑ ΕΚΕΙ
ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΝΩ ΣΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΥ
Ήσουν εκεί
σ΄ όλες τις δυσκολίες
μου άπλωνες το χέρι
δεν μούλεγες κακίες
ήσου εκεί
όταν παραστρατούσα
σαν έκανα βλακείες
και όλα τα ζητούσα
ήσουν εκεί
όταν σε παρατούσα
μου έδειχνες αγάπη
με συγχωρούσες πάντα
έχεις αυτό το κάτι
ήσουν εκεί
και στα μεγάλα ζόρια
που έφεραν μποφόρια
με κοίταζες στα μάτια
σαν ήμουνα κομμάτια
ήσουν εκεί
κι έτρεχες να με σώσεις
τα έβαλες με όλους
φτάνει να με γλυτώσεις
εισαι εδώ
και τα κατάφερες
τον χάρο να σκοτώσεις
κι ανάσα να μου δόσεις
Tου
ΑΝΘΙΜΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ

20170719

KOINH.... ΛΟΓIKH....


Το καλο με τις σκεψεις
 ειναι οτι κανεις
 δεν μπορει να τις δει
 η να τις αγγιξει..
.και εσυ μπορεις
 να βαλεις μεσα οποιον θελεις..


"Στην κηδεία της δεν παρευρέθησαν πολλοί καθώς ελάχιστοι συνειδητοποίησαν ότι απεβίωσε."

"Σήμερα πενθούμε το θάνατο μιας αγαπημένης παλιάς φίλης, τής Κοινής Λογικής, η οποία μας συντρόφευε για πολλά χρόνια. Κανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα την ηλικία της αφού το μητρώο γέννησής της έχει χαθεί εδώ και πολύ καιρό σε γραφειοκρατικές διατυπώσεις. Θα τη θυμόμαστε ως κάποια που μας δίδαξε πολύτιμα μαθήματα όπως αυτά:
-Έχε την κοινή λογική να προστατεύεσαι.
-Το πρωινό πουλί πιάνει το σκουλήκι.
-Η ζωή δεν είναι πάντα δίκαιη, και...
-Ίσως ήταν δικό μου το φταίξιμο.
Η Κοινή Λογική έζησε σύμφωνα με απλές, συνετές οικονομικές πολιτικές, όπως: Μην ξοδεύετε περισσότερα απ' αυτά που κερδίζετε,
και... αξιόπιστες στρατηγικές: όπως: Υπεύθυνοι είναι οι ενήλικες και όχι τα παιδιά.
Η υγεία της άρχισε να επιδεινώνεται ραγδαία όταν τέθηκαν σε ισχύ καλοπροαίρετοι αλλά αυταρχικοί κανονισμοί. Αναφορές για ένα 6χρονο αγόρι που κατηγορήθηκε για σεξουαλική παρενόχληση επειδή φίλησε μια συμμαθήτριά του, για εφήβους που αποβλήθηκαν από το σχολείο επειδή χρησιμοποίησαν στοματικό διάλυμα μετά το γεύμα και για έναν δάσκαλο που απολύθηκε επειδή επέπληξε έναν απείθαρχο μαθητή, απλώς επιδείνωσαν την κατάστασή της.
Η Κοινή Λογική έχασε έδαφος όταν γονείς επιτέθηκαν σε δασκάλους επειδή έκαναν τη δουλειά που οι ίδιοι δεν είχαν καταφέρει να κάνουν αναφορικά με την πειθάρχηση τών ανυπάκουων παιδιών τους.
Η υγεία της επιδεινώθηκε ακόμη περισσότερο όταν τα σχολεία υποχρεώθηκαν να παίρνουν τη γονική συναίνεση για να βάλουν αντηλιακό ή να δώσουν μια ασπιρίνη σ' ένα μαθητή αλλά δεν μπορούσαν να ενημερώσουν τους γονείς όταν μια μαθήτρια έμενε έγκυος και ήθελε να κάνει έκτρωση.
Η Κοινή Λογική έχασε τη θέληση για ζωή όταν οι εκκλησίες έγιναν επιχειρήσεις και οι εγκληματίες τύγχαναν καλύτερης μεταχείρισης από τα θύματά τους.
Η Κοινή Λογική δεν κατάφερε να ξεπεράσει το γεγονός ότι, όχι μόνο δεν μπορούσες να υπερασπιστείς τον εαυτό σου από ένα διαρρήκτη μέσα στο ίδιο σου το σπίτι, αλλά ο διαρρήκτης μπορούσε και να σε μηνύσει για βιαιοπραγία.
Η Κοινή Λογική παραιτήθηκε τελικά από κάθε θέληση για ζωή όταν μια γυναίκα που τάχα δεν κατάλαβε ότι ένα αχνιστό φλιτζάνι καφέ ήταν ζεστό, έχυσε λίγο στην ποδιά της κι' ανταμείφθηκε άμεσα μ' έναν τεράστιο διακανονισμό.
Πριν από το θάνατο τής Κοινής Λογικής είχε προηγηθεί ο θάνατος τών γονιών της, τής Αλήθειας και τής Εμπιστοσύνης, τής συζύγου Σύνεσης και τών παιδιών της Ευθύνης και Λογικής.
Έχουν επιζήσει τα 4 ετεροθαλή αδέλφια της:
Ξέρω τα Δικαιώματά μου
Το Θέλω τώρα
Κάποιος άλλος φταίει
Είμαι θύμα
Στην κηδεία της δεν παρευρέθησαν πολλοί καθώς ελάχιστοι συνειδητοποίησαν ότι απεβίωσε."


«Είπαν ότι πέθανε από καρδιά. Στα κρύα πιστοποιητικά θανάτου δε γράφεται όταν πεθάνει κανείς από αγάπη»

20170527



Μετα το θάνατο μου θα ειθελα οι σκέψεις μου και τα όνειρα μου να μεταφερθούν. Σ όλους εκείνους που με αδιαφορησαν
Με χλεύασαν και ας αναρωτηθούν ....ξέρω θα πεις ρε μπασταρδε γιατί μου στερείς την ηρεμία μου. .τωρα πού ησύχασα απο Σένα. ..γιατί αυτη η ανταπόδειξη να με τυραννάει? ????


Θεέ Μου... Βλέπω πίσω μου και αναστενάζω... Βλέπω μπροστά μου και φοβάμαι... Σκύβω στα πόδια Σου και ελπίζω....!
ΜΙΑ ΟΜΙΛΟΥΣΑ ΣΙΩΠΗ

Κάποιοι άνθρωποι κρύβουν μέσα τους μια βαθιά σιωπή. Το όνομά τους συνοψίζει το είναι τους και τα μάτια τους έχουν κάτι από μετάξι. Οι άνθρωποι αυτοί ξέρουν να αγαπούν, με τον ίδιο τρόπο που ξέρουν να υποφέρουν. Με την αξιοπρέπεια που κρύβει μέσα της η πληγή που δεν δείχνεις. Που δε διαφημίζουν τη ζωή που έζησαν κι αυτή που ‘χάσαν. Όλα όσα έκαναν κι όλα αυτά που δεν ‘γίναν ποτέ. Είναι εκείνοι που θα σου απλώσουν το χέρι όταν κρυώνεις και όταν κλαις. Όταν φοβάσαι μα κι όταν υπερβαίνεις.

Όταν πέσεις θα είναι εκεί  για να σε σηκώσουν, γιατί γνωρίζουν καλά πως είναι να γκρεμίζεσαι. Είναι εκείνοι που κάθε φορά που γελάς, θα λάμπουν μαζί σου κι αν ποτέ χαθείς, θα ανάβουν την ψυχή τους να σου δείξουν τον δρόμο.

Κάποιοι άνθρωποι κρύβουν μέσα τους μια βαθιά σιωπή. Όταν πονούν κι όταν λυπούνται, οργανώνουν εντός τους την πιο μεγάλη γιορτή. Ανάβουν τα φώτα τους, φορούν τα καλά τους και χαϊδεύουν τη θλίψη τους για να μη την πληγώσουν.

Κουρνιάζουν δίπλα σου μαλακά για να μη σε τρομάξουν και όταν κοιμάσαι, μπολιάζουν τον ύπνο σου με το πιο κόκκινο χρώμα. Για να μπορείς να ονειρεύεσαι, θα κομματιάσουν τη θάλασσα και θα μικρύνουν τον χρόνο, κάνοντάς τον κάδρο στο σαλόνι σου. Να μη σου λείπει το πάντα.
Ζουν δίπλα σου σαν δροσερό αεράκι, σαν ήλιος, σα νεφέλωμα. Είναι όλα τα χρώματα· όλες οι μέρες κι οι νύχτες. Όλα τα βήματα κι όλες οι λέξεις. Όλα τα πριν, τα μετά κι όσα ανάμεσα. Είναι η ίδια η σιωπή, που κρύβει μέσα της το πιο βαθύ μεγαλείο.

Μα όταν σε κοιτάξουν βαθιά μες στα μάτια, μιλούν με το βλέμμα τους όλες τις γλώσσες της γης.

...Μαρία  Χρονιάρη...
Να μάθεις να φεύγεις.
Από την ασφάλεια τρύπιων αγκαλιών.
Από χειραψίες που σε στοιχειώνουν.
Από την ανάμνηση μιας κάλπικης ευτυχίας. 
Να φεύγεις -αθόρυβα, σιωπηλά, χωρίς κραυγές, μακρόσυρτους αποχαιρετισμούς.
Να μην παίρνεις τίποτα μαζί, ούτε ενθύμια, ούτε ζακέτες για το δρόμο.
Να τρέχεις μακριά από δήθεν καταφύγια κι ας έχει έξω και χαλάζι.
Να μάθεις να κοιτάς βαθιά στα μάτια όταν λες αντίο κι όχι κάτω ή το άπειρο.
Να εννοείς τις λέξεις σου, μην τις εξευτελίζεις, σε παρακαλώ.
Να μάθεις να κοιτάς την κλεψύδρα, να βλέπεις πως ο χρόνος σου τελείωσε.

Όχι αγκαλιές, γράμματα, αφιερώσεις, κάποτε θα ξανασυναντηθούμε αγάπη μου.
(Όλα τα βράδια και τα τραγούδια δεν θα είναι ποτέ δικά σας -αποδέξου το)
Να σταματήσεις να αγαπάς τον Μέλλοντα, όταν αυτό που έχεις είναι μόνο ο Ενεστώτας.
Να φεύγεις από εκεί που δεν ξέρεις γιατί βρίσκεσαι - από 'κει που δεν ξέρουν γιατί σε κρατάνε.
Να αποχωρίζεσαι τραγούδια που αγάπησες, μέρη που περπάτησες.
Δεν έχεις τόση περιορισμένη φαντασία όσο νομίζεις.
Μπορείς να φτιάξεις ιστορίες ολοκαίνουριες, με ουρανό κι αλάτι.
Να θυμίζουν λίγο φθινόπωρο, πολύ καλοκαίρι κι εκείνη την απέραντη Άνοιξη.
Να φεύγεις από εκεί που δε σου δίνουν αυτά που χρειάζεσαι. Από το δυσανάλογο, το μέτριο και το λίγο.
Να απαιτείς αυτό που δίνεις να το παίρνεις πίσω -δεν τους το χρωστάς.
Να μάθεις να σέβεσαι την αγάπη σου, το χρόνο σου και την καρδιά σου.
Μην πιστεύεις αυτά που λένε -η αγάπη δεν είναι ανεξάντλητη, τελειώνει.
Η καρδιά χαλάει, θα τη χτυπάς μια μέρα και δεν θα δουλεύει.
Να μην συγχωρείς όσους δεν σου έπλυναν τα πόδια σου με δάκρυα μετανοίας
Να καταλάβεις πως οι δεύτερες ευκαιρίες είναι για τους δειλούς, οι τρίτες για τους γελοίους.
Μην τρέμεις την αντιστοιχία λέξεων-εννοιών, να ονομάζεις σχέση τη σχέση, την κοροϊδία κοροϊδία.
Να μαλώνεις τον εαυτό σου καμιά φορά που κάθεται και κλαψουρίζει σαν μωρό κι εσύ κάθεσαι και του δίνεις γλειφιτζούρι μη και σου στεναχωρηθεί το βυζανιάρικο.
Να μάθεις να ψάχνεις για αγάπες που θυμίζουν Καζαμπλάνκα, όχι συμβάσεις ορισμένου χρόνου.
Να μάθεις να φεύγεις.
Από εκεί που ποτέ πραγματικά δεν υπήρξες.
Να φεύγεις κι ας μοιάζει να σου ξεριζώνουν το παιδί από τη μήτρα.
Να φεύγεις από όσα νόμισες γι' αληθινά, μήπως φτάσεις κάποτε σ' αυτά.
Έκλεισε το ξυπνητήρι με μία κίνηση αμέσως μόλις χτύπησε. Ήταν ήδη ξύπνια ώρα πριν, με τα μάτια ανοιχτά να αναζητά το μέλλον της ανάμεσα στις σκιές στο ταβάνι του δωματίου της. Σηκώθηκε με κοφτές κινήσεις απ' το κρεβάτι της και με το βλέμμα πάντα χαμηλωμένο ετοιμάστηκε. Ξύπνησε το γιο της με χάδια, όπως συνήθιζε, και πήγε να ετοιμάσει το πρωινό τους. 

Λίγα λεπτά πριν χτυπήσει το κουδούνι, αποχαιρέτησε το γιο της στην πύλη του σχολείου, γύρισε την πλάτη και ξεκίνησε να περπατάει γρήγορα να προλάβει το λεωφορείο. Μερικά βήματα πιο κάτω σταμάτησε απότομα: «Φτου!» Έτρεξε πίσω, φωνάζοντας στον γιο της να έρθει κοντά της. Του έδωσε χρήματα για την εκδρομή που θα πήγαιναν την επομένη. Ενώ το παιδί έβαζε τα λεφτά στην τσάντα του, εκείνη κοίταξε τα 5EUR που είχαν μείνει στο πορτοφόλι της. Χωρίς να τον κοιτάξει στα μάτια, τον αποχαιρέτησε κι έκανε να φύγει. Μα τότε τον άκουσε να λέει: «Μαμά; ... Σε αγαπάω.» 
Αποφάσισε πως μπορούσε να πάρει και το επόμενο λεωφορείο. Γονάτισε μπροστά στο παιδί της, τον κοίταξε στα μάτια και χαμογέλασε ευτυχισμένη, βλέποντας πόσο όμορφο πλάσμα ήταν. Του χάιδεψε τα μαλλιά, έπιασε το πρόσωπό του στα χέρια της και τον φίλησε κολλώντας τα χείλη της στα απαλά μάγουλά του. «Σε αγαπάω, μωρό μου! Τόσο πολύ!»
Το βήμα της ως την στάση ήταν αργό, σταθερό. Ένιωθε τη γη κάτω απ' τα πόδια της να της δίνει δύναμη. Αισθανόταν πως πατούσε γερά, πως μπορούσε να φτάσει μακριά. Μέσα στην πολυκοσμία του λεωφορείου, το οποίο ευχόταν να πήγαινε πιο γρήγορα, για να μην αργήσει στη δουλειά της, και ακούγοντας τη γκρίνια των ανθρώπων που διαμαρτύρονταν που τους πατούσαν, τους στίμωχναν, τους απέλυαν και τους φορολογούσαν ένιωθε λίγη από τη δύναμη να την εγκαταλείπει. 
Επέλεξε να κατέβει μια στάση νωρίτερα, να αναπνεύσει και να ξυπνήσει όλο της το σώμα με γρήγορο περπάτημα. Στάθηκε έξω απ' το κτίριο της δουλειάς της, πήρε μια βαθιά ανάσα και μπήκε μέσα με δύναμη και αποφασιστικότητα. 
Το οκτάωρο κύλησε με πολλή δουλειά, την οποία όμως συχνά διέκοπταν αναστατωμένοι συνάδελφοι που έρχονταν στο γραφείο της και ψιθυριστά της μετέδιδαν την ανησυχία τους για τις φήμες που κυκλοφορούσαν: η διοίκηση σκέφτεται την οριζόντια μείωση μισθών, την απόλυση 3% των υπαλλήλων, τη μείωση παροχών, την υποχρεωτική μείωση ωραρίου. Όση ώρα τους άκουγε θυμόταν τα χρήματα που είχαν απομείνει στο πορτοφόλι της και πανικός της έσφιγγε το στήθος, όταν σκεφτόταν ότι στο μέλλον πιθανόν να μην έχει ούτε αυτά. Ο συνάδελφός της που καθόταν στο αντικρινό γραφείο παρατηρούσε το πρόσωπό της να μαραίνεται και τα μάτια της να υγραίνονται κάθε φορά που απομακρυνόταν κάποιος ψιθυριστής απ'το γραφείο της. Σηκώθηκε, της άφησε ένα χαρτί πάνω στο πληκτρολόγιό της. Το άνοιξε και διάβασε: «Ό,τι κι αν γίνει, θα το παλέψεις. Ό,τι κι αν γίνει, είσαι θαυμάσια. Χαμογέλα!» Μολις το διάβασε, χαμογέλασε σαστισμένη και σήκωσε το βλέμμα της να τον κοιτάξει. Της χαμογέλασε και της έκλεισε το μάτι. Εκείνη πήρε μια βαθιά ανάσα. 
Αποφάσισε πως ήταν ώρα να κλείσει τα αυτιά της στους σκοτεινούς ψίθυρους.
Στη διαδρομή της επιστροφής στο σπίτι της στάθηκε στην πλευρά του λεωφορείου που φωτιζόταν απ' τον ήλιο. Λαχταρούσε να νιώσει τη θαλπωρή του. Με το σώμα της ζεστό απ' το φωτεινό χάδι, κατευθύνθηκε προς το σπίτι της με βήματα γοργά. Αντίστοιχα γρήγορες ήταν και οι σκέψεις της που προσπαθούσαν να οργανώσουν τις δουλειές που είχε να κάνει μέσα στις λίγες ώρες της ημέρας που απέμεναν. Μπήκε στο σπίτι της με σαρωτική ενέργεια και σύντομα οι σκέψεις της αυτές υλοποιήθηκαν, γεμίζοντάς την με ικανοποίηση. Κι αφού όλα είχαν ετοιμαστεί και ο γιός της είχε πια αποκοιμηθεί, θυμήθηκε πως η μητέρα της περίμενε τα αποτελέσματα κάποιων εξετάσεων που έκανε προσπαθώντας να βρει πού οφειλόταν ο πόνος στην κοιλιά της που την τυραννούσε μήνες τώρα. Την πήρε τηλέφωνο, ενώ παράλληλα έπλενε τα πιάτα του βραδινού. Τρια τέταρτα και ένα σπασμένο ποτήρι αργότερα, βρέθηκε καθισμένη στο πάτωμα να κλαίει, αρνούμενη να δεχτεί ότι ο καρκίνος που διαγνώστηκε στη μητέρα της, μόλις ένα χρόνο μετά το θάνατο του πατέρα της απ' την ίδια αρρώστια, θα μπορούσε να την αρπάξει μακριά της. Δεν κατάλαβε πόση ώρα είχε περάσει κλαίγοντας, μα το σώμα της πονούσε, αποζητώντας πια ξεκούραση. Έκανε να σηκωθέι, όμως άρχισε να κατακλύζεται από εικόνες νοσοκομείων, μορφασμών πόνου, δακρύων, ιατρικών λογαριασμών, μαύρων ρούχων. Και του γιού της να θρηνεί. Πνιγόταν. Είπε να βγει λίγο στο μπαλκόνι, να πάρει αέρα. Ήταν ψηλά. Ένιωθε εξαντλημένη. Κοίταξε κάτω. Σκέφτηκε ότι ήθελε να πέσει για ύπνο.
Κι επέλεξε να πέσει.
Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 27 Ιουλίου 2012 18:10

να ξερεις οτι ειμαι εξω στο κρυο και την βροχη  κουλουριασμενος.

Είναι και κάτι στιγμές που όλα σε κάνουν να θες αυτό που πρέπει να ξεχάσεις
Αν κάποια στιγμή σε κάνουν να νιώσεις ένα μηδενικό, μην λυπηθείς...
Χαμογέλα
Να θυμάσαι πως τα μηδενικά είναι αυτά που κάνουν τα εκατομμύρια.

Ει εσύ! Ναι σε σένα μιλάω! Είμαι ο μελλοντικός σου εαυτός και θέλω να σου πω κάτι σημαντικό γι'αυτό άκου καλά... Ξέρω πως νιώθεις αυτή τη στιγμή, εκεί ήμουν και εκεί θα είμαι. Μπορεί να νιώθεις χάλια, ότι δεν σε χωράει ο τόπος, ότι δεν έχεις ξανανιώσει τόσο χάλια ποτέ ξανά και ότι θα ήθελες όλο αυτό το μαρτύριο να τελειώσει τώρα και να είσαι και πάλι ένα χαρούμενο άτομο, αλλά σου έχω καλά νέα. Θα περάσει...ναι ξέρω, μπορεί να το διαβάζεις και να μην το πιστεύεις, αλλά είναι η αλήθεια. Τα μαύρα σύννεφα θα εξαφανιστούν από τον ουρανό σου και το ουράνιο τόξο θα φωτίσει τη ζωή σου ξανά. Όλα αυτά φαντάζουν τόσο ουτοπικά έτσι; Αυτή τη περίοδο που περνάς όμως, τη περάσαμε μαζί θυμάσαι; Θυμάσαι πόσες φορές δεν πίστευες σε μένα και με παράταγες; Πόσες φορές με πλήγωνες; Πόσες φορές με έκανες να κλάψω, τότε; Αλλά είμαι ακόμα εδώ, εγώ...ο εαυτός σου. Εγώ θα σου κρατάω το χέρι, εγώ θα σε σηκώνω, όταν πέφτεις και εγώ θα σου δίνω κουράγιο αυτά τα βράδια που δεν θέλεις να δεις άνθρωπο...δεν σε παράτησα βλέπεις; Είμαι ακόμα εδώ γιατί πίστεψες σε μένα...με άφησες να σε σηκώσω από τον πάτο που είχες πέσει και μαζί συνεχίσαμε το ταξίδι μας και τώρα μετά από καιρό, είσαι καλά και είμαι και γω καλά μαζί σου. Μπορεί τώρα που το διαβάζεις αυτό να μην με πιστεύεις ότι όλα θα πάνε καλά, αλλά θα πάνε και ότι σε πόνεσε τώρα θα το θυμάσαι και θα γελάς και θα το κρατήσεις στη καρδιά σου ως ένα ακόμα μάθημα ζωής. Απλά να θυμάσαι, πίστεψε σε μένα, πάλεψε μαζί μου και μην τα παρατάς. Πιάσε το χέρι μου και ας συνεχίσουμε μαζί αυτό το ταξίδι. Είμαι πολύ περήφανος για σένα. Ο εαυτός σου...
Όταν έχεις χαρακτήρα...κάνεις το σωστό..όχι γιατί πιστεύεις ότι θ'αλλάξεις τον κόσμο..αλλά γιατί αρνείσαι να επιτρέψεις στόν κόσμο να σε αλλάξει
Αυτή δεν ήταν, ανάμεσα σ' όλες, η πιο όμορφη
αλλά μου έδωσε τον πιο βαθύ και παράφορο έρωτα.
Άλλες με αγάπησαν περισσότερο· και, χωρίς αμφιβολία,
καμιά δεν αγάπησα όπως αυτήν.

Ίσως ήταν επειδή την αγάπησα από μακριά,
σαν ένα αστέρι απ' το παράθυρό μου...
Και το αστέρι που λάμπει πιο μακριά
μας φαίνεται πως έχει περισσότερες λάμψεις.

Είχα τον έρωτα της σαν ένα πράγμα αλλουνού
σαν μια παραλία κάθε φορά πιο μόνη,
που κρατούσε απ' το κύμα αποκλειστικά
ένα νότισμα του αλατιού πάνω στην άμμο.

Βρισκόταν στην αγκαλιά μου χωρίς να είναι δική μου,
σαν το νερό σε μια διψασμένη κανάτα,
σαν ένα άρωμα που 'φευγε με τον άνεμο
και που επέστρεφε με τον άνεμο πάλι.

Με διατρυπούσε η ανικανοποίητη δίψα της
σαν ένα αλέτρι στο λιβάδι,
ανοίγοντας στη φευγαλέα σχισμή της
την ευτυχισμένη ελπίδα της συγκομιδής.

Αυτή ήταν το προσιτό στο απρόσιτο,
αλλά γέμιζε όλο το κενό,
όπως ο άνεμος στα πανιά του καραβιού,
όπως το φως στο σπασμένο καθρέφτη.

Γι αυτό σκέφτομαι ακόμη εκείνη τη γυναίκα,
αυτή που μου έδωσε τον πιο βαθύ και παράφορο έρωτα...
Ποτέ δεν ήταν δική μου. Δεν ήταν η πιο όμορφη.
Άλλες με αγάπησαν περισσότερο... Και, χωρίς αμφιβολία,
καμιά δεν αγάπησα όπως εκείνη.


Jos&eacute-Angel Buesa



20170518


Θὰ σᾶς περιμένω μέχρι τὰ φοβερὰ μεσάνυχτα ἀδιάφορος-
Δὲν ἔχω πιὰ τί ἄλλο νὰ πιστοποιήσω.
Οἱ φύλακες κακεντρεχεῖς παραμονεύουν τὸ τέλος μου
ἀνάμεσα σὲ θρυμματισμένα πουκάμισα καὶ λεγεῶνες.
Θὰ περιμένω τὴ νύχτα σας ἀδιάφορος
χαμογελώντας μὲ ψυχρότητα γιὰ τὶς ἔνδοξες μέρες.
Πίσω ἀπὸ τὸ χάρτινο κῆπο σας
πίσω ἀπὸ τὸ χάρτινο πρόσωπό σας
ἐγὼ θὰ ξαφνιάζω τὰ πλήθη
ὁ ἄνεμος δικός μου
μάταιοι θόρυβοι καὶ τυμπανοκρουσίες ἐπίσημες
μάταιοι λόγοι.

Μὴν ἀμελήσετε.
Πάρτε μαζί σας νερό.
Τὸ μέλλον μας θὰ ἔχει πολὺ ξηρασία.
.
.

...Μιχάλης Κατσαρός...